دوشنبه ۱۹ مرداد ۱۴۰۵
یادداشت تحلیلی صد آنلاین
در حالی که کشور درگیر چالشهای خطیرِ ناشی از جنگ و مدیریت تبعات آن است، تحرکاتِ بیسر و صدا برای نهایی کردنِ برخی ابعادِ «کنوانسیون رژیم حقوقی دریای کاسپین» زنگ خطری را به صدا درآورده است. این تلاشها، فارغ از پوششهای فنی و حقوقی، در حقیقت محصولِ همافزاییِ سه جریان با انگیزههای متفاوت است که در یک نقطه اشتراک دارند: تضعیف حاکمیت ملی ایران در پهنه آبی شمال.
مذاکره؛ پل نجات یا لالاییِ پیش از حمله؟
صد آنلاین | در تاریخ هیچ ملتی، مذاکره به معنای تسلیم یا ضعف نبوده است. برعکس، در منطق خدامحور انقلاب اسلامی و در سیره گهربار امامین و بزرگان دین، «صلح» و «دیپلماسی» همواره به عنوان ابزاری برای حفظ جان انسانها و دفع شرور معرفی شده است. هیچ عاقلی نیست که میز مذاکره را با کینهتوزی، لجاجت یا اشتیاق به خونریزی اشتباه بگیرد. ما در نظامی هستیم که اولویتش نجات انسان است و هر مسیری که منجر به توقف جنگ و برقراری آرامش شود، در ذات خود پسندیده است. اما، تفاوت میان «مذاکره عاقلانه» و «تلهای مرگبار»، در شناخت دقیق ماهیت طرف مقابل است.
رئیسجمهور با اشاره به شرایط دشوار ناشی از تحریم، جنگ و محدودیتهای اقتصادی، تأکید کرد که دولت اصلاحات را ضرورتی اجتنابناپذیر برای آینده کشور میداند.
شبکه العربیه در گزارشی مدعی شد که تماسهای غیرمستقیم ایران و آمریکا از طریق میانجیها وارد مرحله نهایی شده است.
اینفوگرافیک
یک منبع نزدیک به تیم مذاکرهکننده اعلام کرد که لغو تعداد محدودی از تحریمها از سوی خزانهداری آمریکا، برخلاف برخی گمانهزنیها و تبلیغات رسانهای، ارتباطی با تفاهمنامۀ ایران و آمریکا ندارد.
پس از انتشار ویدئوی آزار و ضربوشتم در فضای مجازی
«از زبان یک خلبان؛ جزئیات عملیات بمباران پایگاههای نظامی آمریکا»
روایتی جانسوز از حماسهی ۴۲ ستارهیِ زیرِ زمین؛
