به گزارش خبرنگار فرهنگی صد آنلاین، در فرهنگ دینی ما، ایام ولادت و شهادت ائمه اطهار (علیهمالسلام) صرفاً روزهای تقویمی برای سوگ یا سور نیستند؛ بلکه ایستگاههایی برای تجدید میثاق و بازگشت به سرچشمه هدایت محسوب میشوند. مرحوم آیتالله مشکینی (ره) با نگاهی عمیق به این پیوند معنوی، همواره تأکید میکردند: «مبادا روز شهادت یا ولادت امامی بگذرد و شما آن امام را زیارت نکنید.»
این توصیه، فراتر از یک مستحب مؤکد، بیانگر یک استراتژی تربیتی برای حفظ «حیات قلبی» جامعه است. زیارت در این روزهای خاص، به معنای اعلام حضور در محضر امامی است که واسطه فیض الهی است.
وقتی در روز ولادت یا شهادت یک معصوم، با سلامی از دور یا حضور در بارگاه نورانیاش، «زیارت» را در اولویت قرار میدهیم، در حقیقت در حال تنظیم مجدد قطبنمای زندگی خود بر اساس سیره و مکتب آن پیشوای الهی هستیم.
امروز که سالروز شهادت هشتمین اختر تابناک آسمان امامت، حضرت علی بن موسی الرضا (ع) است، عمل به این کلامِ معرفتافزا، معنایی دوچندان مییابد. زیارت امام رضا (ع) در روز شهادتشان، نه تنها عرض تسلیت به پیشگاه حضرت ولیعصر (عج)، بلکه فرصتی برای پناه بردن به «حصن» ولایت و درک حقیقتِ انیسالنفوس بودن ایشان است.
فراموش نکنیم که زیارت، جریانی است که از قلب شروع میشود و به معرفت ختم میگردد. مبادا این روزهای لبریز از معنا بگذرد و ما از فیض یک سلامِ صادقانه و زیارتی معرفتشناسانه محروم بمانیم.