انسان معاصر در میانه هیاهوی تمدن ماشینی و شتابزدگی روزمره، بیش از هر زمان دیگری نیازمند بازخوانی پیوند میان «نظام تکوین» و «نظام تشریع» است؛ فهم این حقیقت که هستی بر مداری دقیق، حکیمانه و بدون کوچکترین تصادف و هرجومرج بنا شده است.
در همین راستا، حجتالاسلام والمسلمین سید مهدی حسینزاده، استاد اخلاق تهران و دبیرکل بنیاد قرآنکریم، در گفتگوی اختصاصی با «صد آنلاین» با محوریت آیه شریفه ۴۰ سوره مبارکه یس («لَا الشَّمْسُ يَنْبَغِي لَهَا أَنْ تُدْرِكَ الْقَمَرَ وَلَا اللَّيْلُ سَابِقُ النَّهَارِ ۚ وَكُلٌّ فِي فَلَكٍ يَسْبَحُونَ») به تشریح درسهای اخلاقی، تربیتی و مدیریتی این آیه شریفه پرداخت.
حجتالاسلام والمسلمین حسینزاده در ابتدای گفتگو با قرائت این آیه نورانی اظهار داشت:
«خداوند سبحان در سوره یس تصویری شگفت و تکاندهنده از کیهانشناسی توحیدی را ترسیم میفرماید: نه خورشید را سزد که به ماه رسد، و نه شب بر روز پیشی میگیرد، و هر کدام در مداری شناورند. این تعبیر اعجازگونه، صرفاً یک گزارش علمی از گردش افلاک نیست؛ بلکه تابلویی تمامعیار از قانونمندی، انضباط و آرامش مطلق در کارگاه آفرینش است. خورشید با تمام عظمتش حریم ماه را نمیشکند و گردش روز و شب بیهیچ خروج از مسیری، میلیونها سال در تعادلی حیرتانگیز جاری است.»
وی افزود:
«کلمه “يَسْبَحُونَ” از ریشه شناوری همراه با سهولت و سرعت قانونمند حکایت دارد. کائنات در دریای تقدیر الهی شناورند و هیچ ذرهای ساز مخالف با آهنگ کلی هستی نمیزند.»
این استاد اخلاق پایتخت با تطبیق پیام این آیه بر زیست فردی و اجتماعی انسان معاصر خاطرنشان کرد:
«مشکل اساسی انسان امروز این است که میخواهد قواعد تغییرناپذیر عالم را به نفع تمایلات زودگذر خود دور بزند. اگر در کهکشانها خورشید از مدار خارج شود، نابودی منظومه قطعی است. در زندگی انسان نیز خروج از مدار عدالت، قانون و فطرت، نتیجهای جز اضطراب روانی، فساد اجتماعی و فروپاشی خانوادگی ندارد.»
وی ادامه داد:
«آدمی که مدام حرص میزند، حقوق دیگران را تضییع میکند یا برای کسب منافع دنیوی به هر خطایی دست مییازد، دقیقاً میخواهد کار خورشید را بکند؛ یعنی ورود تجاوزکارانه به مدار دیگران! آرامش زمانی حاصل میشود که هر انسانی بفهمد رزق، مقدرات و وظیفه او در چه مداری تعریف شده و به سهم و مسئولیت خود قانع باشد.»
دبیرکل بنیاد قرآنکریم در بخش پایانی این گفتگو، توجه مدیران و کارگزاران را به این پیام قرآنی جلب کرد و تأکید نمود:
«در نظام اداری و حکمرانی نیز آیه «وَكُلٌّ فِي فَلَكٍ يَسْبَحُونَ» یک دستورالعمل بنیادین است. تداخل قوا، دخالت در حوزههای تخصصی یکدیگر و بینظمی ساختاری، جامعه را دچار گسست میکند. اگر هر نهادی مرز وظایف قانونی و شرعی خود را بشناسد و پا از دایره تکلیف بیرون نگذارد، قطار توسعه و پیشرفت کشور با کمترین اصطکاک به سرمنزل مقصود خواهد رسید.»