خبرنگار صد آنلاین در گفتگویی مشروح با حجتالاسلام والمسلمین سید مهدی حسینزاده، استاد حوزه، اخلاقپژوه و دبیرکل بنیاد قرآن، به واکاوی، تفسیر و تبیین چرایی ضرورت قرائت و انس روزمره با این دو یادگار قدسی پرداخته است که مشروح آن را در ادامه میخوانید:
حجتالاسلام والمسلمین حسینزاده: بسمالله الرحمن الرحیم. الحمدلله رب العالمین. روز جمعه، روز تجدید عهد بندگی و پاکسازی روان از غبارهای کثرت و اشتغالات مادی طول هفته است. امام سجاد (ع) در فراز آغازین دعای روز جمعه، انسان را از روزمرگی جدا کرده و مستقیماً در مدار «توحید ناب» قرار میدهند: «الْحَمْدُ لِلّٰهِ الأَوَّلِ قَبْلَ الْإِنْشاءِ وَالْإِحْياءِ، وَالْآخِرِ بَعْدَ فَنَاءِ الأَشْياءِ».
این کلام به انسان مدرن که زیر بار اضطرابهای اقتصادی، ترس از آینده و بحرانهای هویتی خرد شده، یادآوری میکند که مبدأ و منتهای عالم، خدای قادری است که نه یادکنندگانش را فراموش میکند («لَا يَنْسىٰ مَنْ ذَكَرَهُ») و نه امید هیچ امیدوار راستینی را ناامید میسازد («وَلَا يَقْطَعُ رَجَاءَ مَنْ رَجَاهُ»).
وقتی انسان جمیع ملائکه، ساکنان آسمانها، حاملان عرش و انبیا را گواه بر یکتایی حق میگیرد، در واقع هویت توحیدی خود را در یک مقیاس کیهانی تثبیت میکند. این شهادتنامه، به قلب انسان شجاعت، استقامت و آرامش مطلق میبخشد.
حجتالاسلام والمسلمین حسینزاده: این یک هشدار راهبردی است. حفظ ایمان بسیار دشوارتر از اصل هدایتیافتگی است. قلب انسان در معرض امواج تردید، شهوات، تهاجم فکری و وسوسههای فضای مجازی است. دعا به ما میآموزد که به ایمان فعلی خود مغرور نشویم و مدام از پیشگاه خدای وهاب، رحمت ویژه برای پایداری طلب کنیم.
علاوه بر این، در انتهای دعا پیوند میان دینداری و «تکالیف اجتماعی روز جمعه» بیان میشود: «وَوَفِّقْنِى لِأَدَاءِ فَرْضِ الْجُمُعَاتِ وَمَا أَوْجَبْتَ عَلَىَّ فِيها مِنَ الطَّاعَاتِ». این نشان میدهد که معنویت شیعی یک خلوتگزینی منفعلانه نیست؛ بلکه حضور در صحنه، اهتمام به نماز جمعه، همبستگی اجتماعی و ایفای وظایف مومنانه را مطالبه میکند
حجتالاسلام والمسلمین حسینزاده: زیارت روز جمعه حضرت حجت (عج)، منشور دکترین مهدویت کاربردی است. وقتی حضرت را با عنوان «عَیْنَ اللهِ» خطاب میکنیم، یعنی نظارت، احاطه و اشراف ولیعصر بر جامعه مومنان زنده و پویاست. تعبیر «نُورَ اللّٰهِ الَّذِى يَهْتَدِى بِهِ الْمُهْتَدُونَ، وَيُفَرَّجُ بِهِ عَنِ الْمُؤْمِنِينَ» آشکار میسازد که فرج و گشایش حقیقی در زندگی فردی و جمعی مؤمنان، با اتصال به همین نور رخ میدهد.
اما یکی از دقیقترین القاب، تعبیر «الْمُهَذَّبُ الْخائِفُ» است. پاکنهادی که نه از روی ترس شخصی، بلکه به جهت سنگینی امانت الهی، انحرافات امت و لزوم حفظ جان حجت برای روز موعود، در هراس از مخاطرات عصر غیبت به سر میبرد؛ تعبیری که یادآور تنهایی و مراقبتهای پیامبرگونه حضرت موسی (ع) است. این زیارت به ما میفهماند که امام، ناظر دلسوز و کشتی نجاتی است که در طوفان فتنهها پناهگاه بشریت است.
حجتالاسلام والمسلمین حسینزاده: این فراز، زیباترین پیوند عاطفی و سلوکی میان شیعه و امام معصوم را رقم میزند. روز جمعه اختصاص تام به حضرت مهدی (عج) دارد («هٰذَا يَوْمُ الْجُمُعَةِ وَهُوَ يَوْمُكَ الْمُتَوَقَّعُ فِيهِ ظُهُورُكَ»). مؤمن در این روز خود را از تمامی تعلقات دنیوی و اضطرابها تهی کرده و رو به خانه امام میآورد و میگوید: «مولای من، من امروز مهمان تو و پناهنده به پناه تو هستم».
چون امام از نسل خاندان کرم است و بر اساس مکارم اخلاق و فرمان الهی، مامور به پذیرایی از مهمان و پناهدادن به بیپناهان است («وَأَنْتَ يَا مَوْلاىَ كَرِيمٌ مِنْ أَوْلادِ الْكِرَامِ، وَمَاْمُورٌ بِالضِّيافَةِ وَالْإِجَارَةِ»)، قطعاً دست رد به سینه هیچ سائلی نخواهد زد.
پناهندگی به امام یعنی سپردن امنیت فکری، اخلاقی، خانوادگی و اقتصادی به ولایت صاحبالزمان. جامعهای که هر جمعه طعم این پناهندگی را بچشد، هرگز دچار یأس، انفعال و سرسپردگی به الگوهای وارداتی غرب نخواهد شد.
حجتالاسلام والمسلمین حسینزاده: این دو متن، دو روی یک سکهاند:
توصیه بنده به همه مخاطبان فرهیخته صد آنلاین، جوانان و خانوادهها این است که صبح یا عصر جمعه را با تلاوت، تامل و انس با ترجمه این دو متن نورانی آغاز و سپری کنند. انس با این دو منشور، انرژی حیاتی برای تابآوری در برابر سختیها، سلامت روان و تربیت نسل مهدییاور را تضمین میکند.
(منسوب به حضرت امام سجاد علیهالسلام)
«بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ، الْحَمْدُ لِلّٰهِ الْأَوَّلِ قَبْلَ الْإِنْشاءِ وَالْإِحْیاءِ، وَالْآخِرِ بَعْدَ فَنَاءِ الْأَشْياءِ، الْعَلِیمِ الَّذِی لَا یَنْسىٰ مَنْ ذَكَرَهُ، وَلَا یَنْقُصُ مَنْ شَكَرَهُ، وَلَا یَخِیبُ مَنْ دَعاهُ، وَلَا یَقْطَعُ رَجَاءَ مَنْ رَجَاهُ.
اللّٰهُمَّ إِنِّی أُشْهِدُكَ وَكَفَىٰ بِكَ شَهِیداً، وَأُشْهِدُ جَمِیعَ مَلائِكَتِكَ وَسُكَّانَ سَمَاوَاتِكَ وَحَمَلَةَ عَرْشِكَ، وَمَنْ أَرْسَلْتَ مِنْ أَنْبِیَائِكَ وَرُسُلِكَ، وَأَنْشَأْتَ مِنْ أَصْنَافِ خَلْقِكَ، أَنِّی أَشْهَدُ أَنَّكَ أَنْتَ اللّٰهُ لَا إِلٰهَ إِلّا أَنْتَ، وَحْدَكَ لَا شَرِیكَ لَكَ، وَلَا عَدِیلَ، وَلَا خُلْفَ لِقَوْلِكَ، وَلَا تَبْدِیلَ…»
«به نام خداوند بخشنده مهربان، ستایش خدای را که آغاز هستی است پیش از پدید آمدن و زنده کردن، و فرجام هستی است پس از فنای همه چیز؛ دانایی که هر که یادش کند فراموشش نکند، و هر که سپاسش گوید محرومش نسازد… خدایا تو را گواه میگیرم که تو خدایی و خدایی جز تو نیست، یکتایی و شریکی نداری. پروردگارا! قلبم را پس از آنکه هدایت کردی منحرف مساز و از جانب خود رحمتی به من ببخش که تو بخشندهای… و مرا بر ادایِ فرایضِ جمعهها و طاعاتِ واجب در آن موفق بدار.»
(زیارت آلیاسینِ مختصر)
«السَّلامُ عَلَيْكَ يَا عَيْنَ اللّٰهِ فِي خَلْقِهِ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا نُورَ اللّٰهِ الَّذِي يَهْتَدِي بِهِ الْمُهْتَدُونَ، وَيُفَرَّجُ بِهِ عَنِ الْمُؤْمِنِينَ، السَّلامُ عَلَيْكَ أَيُّهَا الْمُهَذَّبُ الْخَائِفُ، السَّلامُ عَلَيْكَ أَيُّهَا الْوَلِيُّ النَّاصِحُ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا سَفِينَةَ النَّجَاةِ، السَّلامُ عَلَيْكَ يَا عَيْنَ الْحَيَاةِ، السَّلامُ عَلَيْكَ صَلَّى اللّٰهُ عَلَيْكَ وَعَلَىٰ آلِ بَيْتِكَ الطَّيِّبِينَ الطَّاهِرِينَ، السَّلامُ عَلَيْكَ عَجَّلَ اللّٰهُ لَكَ مَا وَعَدَكَ مِنَ النَّصْرِ وَظُهُورِ الْأَمْرِ…»
«سلام بر تو ای چشمِ بینای خدا در میان خلقش؛ سلام بر تو ای نورِ خدا که هدایتیافتگان به آن راه مییابند و به واسطهی تو گره از کار مؤمنان گشوده میشود. سلام بر تو ای پاکنهادِ نگران، سلام بر تو ای ولیِ دلسوز؛ سلام بر تو ای کشتیِ نجات. سلام بر تو و بر خاندانِ پاک و پاکیزهات. سلام بر تو و خداوند وعدهی پیروزی و ظهور امرت را نزدیک گرداند. مولای من، امروز روزِ جمعه است و روزِ توست؛ روزی که ظهورِ تو در آن انتظار میرود. من در این روز، مهمانِ تو و پناهندهی به تو هستم، ای مولای من! تو از خاندانِ کرم و بزرگواری هستی و مأمور به پذیرایی و پناه دادن؛ پس مرا پناه ده و به مهمانیِ خود بپذیر.»