به گزارش صد آنلاین، استاد جهانگیریمهر در ابتدای این گفتگو با اشاره به اینکه نماز ستون دین و معراج مؤمن است، خاطرنشان کرد: «نماز به عنوان جامعترین فریضه عبادی، نیازمند حضور قلب و تمرکز کامل است. ورود ناگهانی از فضای پرشور و آکنده از مشغلههای مادی بازار و اداره به خلوتگاه نماز، برای ذهن آشفته انسان دشوار است. اینجاست که ذکر روزانه همچون یک واسطه و تنظیمگر لطیف عمل میکند.»
وی با تأکید بر اینکه اذکار روزانه و وردهای مستمر در طول شبانهروز، لایههای غبار غفلت را از آینه دل میزدایند، افزود: «وقتی انسان در ساعات گوناگون روز با ذکر نام حق تعالی، تسبیح، استغفار و صلوات، جریان یاد خدا را در درون خود جاری نگه میدارد، در واقع فرکانس روحی خود را با فرکانس عالم ملکوت هماهنگ میسازد.
این تمرین مداوم سبب میشود که هنگام فرا رسیدن وقت نماز، روح انسان آمادگی قبلی برای عروج داشته باشد و ناخودآگاه از تعلقات دنیوی فاصله بگیرد.»
این پژوهشگر معارف اسلامی تصریح کرد: «بسیاری از ما از عدم تمرکز در نماز گلهمندیم و این شکایت ریشه در گسست میان دغدغههای روزمره و لحظه تکبیرةالاحرام دارد.
اذکار روزانه دقیقاً حکم تمرینهای سبک و مستمری را دارند که ورزشکار پیش از ورود به میدان اصلی مسابقه انجام میدهد تا عضلات روح دچار گرفتگی و انقباض نشوند.»
استاد جهانگیریمهر در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به آثار روانشناختی ذکر در کاهش اضطرابهای مدرن گفت: «ذکر خدا آرامشبخش دلهاست (ألا بذکر الله تطمئنون).
انسانی که در طول روز دائمالذکر است، در مواجهه با چالشها کمتر دچار فروپاشی روانی میشود و به دلیل حضور دائمی یاد حق، ضمیر ناخودآگاه او پاکسازی شده و آمادگی بالاتری برای مکالمه مستقیم با پروردگار در قالب نماز پیدا میکند.»
وی در پایان این گفتگو با توصیه به خوانندگان «صد آنلاین» پیشنهاد کرد که مؤمنان برای دستیابی به خشوع بیشتر در نماز، روز خود را با ذکرهای متناسب با هر روز هفته و تکرار صلوات و استغفار بخشبندی کنند تا به مرور زمان، پیوستگی میان زندگی روزمره و عبادت فردی شکل گیرد و نماز از یک فالیات فرمالیته به تجربه حقیقی عروج بدل شود.