به گزارش خبرنگار فرهنگی صد آنلاین، در قرآن مجید، خداوند متعال در آیات متعددی بر محافظت و مراقبت از اوقات نماز تأکید فرموده است. آیه شریفه «حَافِظُوا عَلَى الصَّلَوَاتِ وَالصَّلَاةِ الْوُسْطَىٰ» (بقره، ۲۳۸) به تعبیر مفسران، ناظر بر اهمیت ویژه نمازهای میانی (همان نماز ظهر و عصر) و لزوم حفظ جایگاه و وقت فضیلت آنهاست.
همچنین تعبیر «قَامُوا إِلَى الصَّلَاةِ كُسَالَىٰ» در وصف منافقان ذکر شده که نشان میدهد تعلل و تأخیر در اقامه نماز، با روح خشوع و بندگی خالصانه در تضاد است.
شتاب در سوی خیرات و لبیک گویی به ندای الهی در اول وقت، نشانه بارز سبقت گرفتن در عبودیت است.
در کلام نورانی معصومین (ع)، ثمرات شگرفی برای اقامه نماز در اول وقت برشمرده شده است:
۱. خشنودی پروردگار: پیامبر گرامی اسلام (ص) میفرماید: «أفضلُ الأعمالِ الصَّلاةُ لوَقتِها» (برترین کارها نماز در اول وقت آن است) و خشنودی خدا در گروی تعجیل در امر نماز است.
۲. دورسازی شیطان و گشایش امور: روایات متعددی حاکی از آن است که وقتی بنده در اول وقت به نماز میایستد، شیطان از او فاصله میگیرد و فرشتگان الهی با بشارت رحمت و مغفرت، او را احاطه میکنند. تأخیر بیدلیل نماز موجب سنگینی روح و آشفتگی در امور روزمره میشود.
۳. تضمین آرامش روحی و پایداری در برابر فشارها: در دنیای پرمشغله امروز که انسانها با انواع دغدغههای فکری و استرسهای روزانه دستوپنجه نرم میکنند، گسستن زنجیره تعلقات دنیوی و اقامه نماز در اول وقت، پناهگاهی امن برای بازیابی آرامش درون و تقویت بنیانهای روانی است.
کارشناسان مذهبی و پژوهشگران حوزه دین بر این باورند که نهادینهسازی فرهنگ اقامه نماز در اول وقت در محیطهای اداری، کاری و خانواده، علاوه بر ایجاد نظم آهنین در زندگی فردی، جامعه را از آسیبهای ناشی از بیانضباطی زمانی و معنوی مصون داشته و برکت را به سفره و کار انسان سرازیر میکند.