معارف و سبک زندگی: در روزگاری که فشارهای روزمره، اضطرابهای بیپایان و گرههای ناگشودنی معیشتی و روحی بر زندگی بسیاری از انسانها سایه انداخته است، بازخوانی توصیهها و نسخههای معرفتی سالکان الیالله میتواند آرامشبخش و راهگشای دلهای خسته باشد. در همین راستا، بیانات ارزشمند و نغز عالم ربانی و استاد برجسته اخلاق، مرحوم آیتالله سید عبدالله فاطمینیا (ره) پیرامون یکی از پرمغزترین ادعیه اهلبیت (ع)، نگاههای فراوانی را به خود جلب کرده است.
مرحوم استاد فاطمینیا با نگاهی عمیق به معارف بلند توحیدی و ادعیه مأثوره، درباره اثرات شگفتانگیز و ماورایی ارتباط قلبی با حقتعالی تأکید فرمودهاند:
«اگر کسی مضامینی را که امام سجاد (علیهالسلام) در دعای هفتم صحیفه سجادیه در مورد خداوند متعال میفرمایند را قلباً باور کند، بیشک مشکلاتش حل خواهد شد!»
به تعبیر این استاد فرزانه، این دعا صرفاً کلماتی برای لقلقه زبان نیست؛ بلکه یک «منشور توحیدی» است که اگر باورهای مندرج در آن در عمق جان انسان رسوخ کند، اضطرابها فرو میریزد و بنبستهای ظاهری زندگی در برابر قدرت لایزال الهی ذوب میشوند.
دعای هفتم صحیفه سجادیه با فراز شورانگیز و مشهور:
«یَا مَنْ تُحَلُّ بِهِ عُقَدُ الْمَکَارِهِ وَ یَا مَنْ یُفْثَأُ بِهِ حَدُّ الشَّدَائِدِ»
(ای آن که گرههای ناگواریها به دست او باز میشود، و ای آن که تیزی و سختی بلاها به قدرت او میشکند) آغاز میگردد.
امام زینالعابدین (ع) در این فرازهای نورانی به انسان یادآوری میکنند که:
نکته کانونی در رهنمود استاد فاطمینیا، واژه «باور» است. کارشناسان دینی معتقدند مشکل عمده در مواجهه با ابتلائات، ضعف در توکل و غفلت از مطلق بودن قدرت پروردگار است. هرگاه انسان باور قلبی پیدا کند که مهار امور عالم و تمام ابتلائات در دست پروردگار مهربان است، نه تنها آرامشی وصفناپذیر بر روح او حاکم میشود، بلکه بر اساس وعدههای الهی، درهای فرج و گشایش نیز یکی پس از دیگری به روی او گشوده خواهد شد.
متن دعا:
(۱) یا مَنْ تُحَلُّ بِهِ عُقَدُ الْمَکارِهِ، وَ یا مَنْ یفْثَأُ بِهِ حَدُّ الشَّدَائِدِ، وَ یا مَنْ یلْتَمَسُ مِنْهُ الْمَخْرَجُ إِلَی رَوْحِ الْفَرَجِ.
(۲) ذَلَّتْ لِقُدْرَتِک الصِّعَابُ، وَ تَسَبَّبَتْ بِلُطْفِک الْأَسْبَابُ، وَ جَرَی بِقُدرَتِک الْقَضَاءُ، وَ مَضَتْ عَلَی إِرَادَتِک الْأَشْیاءُ.
(۳) فَهِی بِمَشِیتِک دُونَ قَوْلِک مُؤْتَمِرَةٌ، وَ بِإِرَادَتِک دُونَ نَهْیک مُنْزَجِرَةٌ.
(۴) أَنْتَ الْمَدْعُوُّ لِلْمُهِمَّاتِ، وَ أَنْتَ الْمَفْزَعُ فِی الْمُلِمَّاتِ، لَا ینْدَفِعُ مِنْهَا إِلَّا مَا دَفَعْتَ، وَ لَا ینْکشِفُ مِنْهَا إِلَّا مَا کشَفْتَ.
(۵) وَ قَدْ نَزَلَ بی یا رَبِّ مَا قَدْ تَکأَّدَنِی ثِقْلُهُ، وَ أَلَمَّ بیمَا قَدْ بَهَظَنِی حَمْلُهُ.
(۶) وَ بِقُدْرَتِک أَوْرَدْتَهُ عَلَی وَ بِسُلْطَانِک وَجَّهْتَهُ إِلَی.
(۷) فَلَا مُصْدِرَ لِمَا أَوْرَدْتَ، وَ لَا صَارِفَ لِمَا وَجَّهْتَ، وَ لَا فَاتِحَ لِمَا أَغْلَقْتَ، وَ لَا مُغْلِقَ لِمَا فَتَحْتَ، وَ لَا مُیسِّرَ لِمَا عَسَّرْتَ، وَ لَا نَاصِرَ لِمَنْ خَذَلْتَ.
(۸) فَصَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ افْتَحْ لِی یا رَبِّ بَابَ الْفَرَجِ بِطَوْلِک، وَ اکسِرْ عَنِّی سُلْطَانَ الْهَمِّ بِحَوْلِک، وَ أَنِلْنِی حُسْنَ النَّظَرِ فِیمَا شَکوْتُ، وَ أَذِقْنِی حَلَاوَةَ الصُّنْعِ فِیمَا سَأَلْتُ، وَ هَبْ لِی مِنْ لَدُنْک رَحْمَةً وَ فَرَجاً هَنِیئاً، وَ اجْعَلْ لِی مِنْ عِنْدِک مَخْرَجاً وَحِیاً.
(۹) وَ لَا تَشْغَلْنِی بِالاهْتِمَامِ عَنْ تَعَاهُدِ فُرُوضِک، وَ اسْتِعْمَالِ سُنَّتِک.
(۱۰) فَقَدْ ضِقْتُ لِمَا نَزَلَ بییا رَبِّ ذَرْعاً، وَ امْتَلَأْتُ به حمل مَا حَدَثَ عَلَی هَمّاً، وَ أَنْتَ الْقَادِرُ عَلَی کشْفِ مَا مُنِیتُ بِهِ، وَ دَفْعِ مَا وَقَعْتُ فِیهِ، فَافْعَلْ بیذَلِک وَ إِنْ لَمْ أَسْتَوْجِبْهُ مِنْک، یا ذَا الْعَرْشِ الْعَظِیمِ.