به گزارش صد آنلاین، در میان انبوه خاطرات تاریخی و ناگفتهها از سبک زندگی امام خمینی (ره)، ماجرای خلوتهای نیمهشب و راز و نیازهای مخفیانه ایشان از دوران نوجوانی همواره برای مخاطبان جذاب و خواندنی بوده است.
بر اساس خاطرهای مستند و شگفتانگیز که از سوی نعیمه اشراقی روایت شده است، ماجرای شبزندهداریهای امام به دوران نوجوانی در خمین بازمیگردد. خویشاوندان امام که از ۱۵ سالگی با ایشان همنفس بودهاند، تعریف میکنند:
«آقا شبها یک چراغموشی کوچک و کمنور برمیداشتند و پاورچینپاورچین به گوشهای دوردست و خلوت از خانه میرفتند تا هیچ بنیبشری بیدار نشود و در خلوت کامل نماز شب میخواندند.»
اما اوج این مراقبت و رفتار حیرتانگیز، به رفتار امام در قبال خواب و آسایش همسرشان برمیگردد؛ تا جایی که همسر مکرمه ایشان تأکید کردهاند: «در تمام طول این سالها، حتی یکبار هم اتفاق نیفتاد که من از خوابیدن با صدای نماز شب یا رفتوآمد ایشان بیدار شوم!»
دلیل این اتفاق باورنکردنی چه بود؟ امام خمینی (ره) در نیمههای شب مطلقاً هیچ چراغی را روشن نمیکردند؛ نه کلید اتاق زده میشد، نه چراغ راهرو و نه حتی لامپ دستشویی! همه چیز در سکوت و تاریکی مطلق انجام میشد تا مبادا چشم یا خواب کسی آزرده شود.
شاید عجیبترین و تکاندهندهترین بخش این روایت، وسواس مثالزدنی امام در پیشگیری از کوچکترین آلودگی صوتی باشد.
ایشان هنگام وضو گرفتن برای نماز شب، یک تکه «اَبر» زیر شیر آب قرار میدادند تا حتی صدای چکهچکه کردن قطرات آب روی سنگ روشویی هم باعث بیداری یا سلب آسایش اهل خانه نشود!
این مراعات بینظیر حقوق دیگران و پایبندی به حقالناس در حین عبادت فردی، برگ زرینی از سلوک اخلاقی ایشان است که نشان میدهد بزرگترین عبادات، نباید به قیمت کمترین مزاحمت برای اطرافیان تمام شود.