به گزارش صدآنلاین، در میان خاطرات برجایمانده از مراجع بزرگ شیعه، برخی سخنان کوتاه، تصویری عمیق از جهانبینی و نگاه آنان به زندگی، مرگ و انتظار ظهور ارائه میکند. یکی از این خاطرات، به مرحوم آیتالله العظمی سیدمحمدرضا گلپایگانی(ره) و نگاه ایشان به مفهوم طول عمر و انتظار فرج بازمیگردد.
این خاطره به قلم شیخ علی افتخاری گلپایگانی، از شاگردان و ملازمان آن مرجع فقید، ثبت شده و حاوی گفتوگویی مربوط به صبح روز ۱۲ بهمن ۱۳۷۰ است.
بر اساس این دستنوشته، آقای صالحی خوانساری در دیدار با آیتالله گلپایگانی(ره) از برنامههای تبلیغی خود در ایام ولادتها در خوانسار و گلپایگان سخن گفت و عنوان کرد که در این مراسمها، مردم برای سلامتی و طول عمر این مرجع تقلید دعا میکردند.
آیتالله گلپایگانی(ره) در پاسخ، سخنی تأملبرانگیز درباره ارزش طول عمر بیان کرد و فرمود:
«اگر تشریف آوردن حضرت(علیهالسلام) نزدیک باشد خوب ارزش دارد که انسان بماند و درخواست طول عمر کند که محضر آن حضرت(علیهالسلام) را درک کند، اما اگر ظهور حضرت(علیهالسلام) خیلی طولانی باشد دیگر طول عمر مطلوب نیست.»
این سخن، بیش از آنکه صرفاً پاسخی درباره طول عمر باشد، نشاندهنده جایگاه انتظار ظهور و محبت حضرت ولیعصر(عج) در نگاه این مرجع فقید است؛ بهگونهای که ارزش ماندن در دنیا را نه در صرفِ طولانیتر شدن زندگی، بلکه در امکان بهرهمندی از حضور و درک محضر امام زمان(عج) میبیند.
در این نگاه، عمر زمانی ارزشمند است که در مسیر هدفی متعالی قرار گیرد و طولانی شدن آن بهتنهایی موضوعیت ندارد. انتظار فرج نیز در چنین منظری، تنها یک آرزو برای آینده نیست؛ بلکه افقی است که میتواند معنای زندگی مؤمنانه و نسبت انسان با زمان را دگرگون کند.
دستخط برجایمانده از آیتالله گلپایگانی(ره) اکنون بهعنوان بخشی از خاطرات شفاهی و مکتوب مرتبط با این مرجع فقید، بازتابدهنده یکی از جلوههای نگاه ایشان به امام زمان(عج)، ظهور و ارزش عمر انسان است.