جمعه ۲۳ مرداد ۱۴۰۵
در حالی که امیرالمؤمنین علی (ع) طبق وصیت پیامبر (ص)، مشغول غسل، کفن و دفن ایشان و سپس جمعآوری قرآن کریم بود، غاصبان خلافت در سقیفه به دنبال تثبیت جایگاه خود بودند. بر اساس روایات تاریخی، در شب چهارشنبه اول ربیعالاول، در حالی که حضرت علی (ع) در خانهاش به تکالیف الهی مشغول بود، نخستین موج هجوم به خانه ایشان آغاز شد.
این هجومها در سه مرحله صورت گرفت؛ نخستین بار برای تحمیل بیعتی که با حقیقت سازگار نبود. بار دوم، هفت روز پس از دفن پیامبر (ص)، زمانی که شمشیرهای اعتراض در برابر ستم برکشیده شد. و در نهایت، فاجعهای که تاریخ هرگز فراموش نخواهد کرد؛ هجومی که با آتش زدن در خانه وحی، ضرب و جرح حضرت زهرا (س) و شهادت مظلومانه حضرت محسن (ع) همراه بود و در نهایت منجر شد تا امام اول خدا با دستبسته از خانهاش بیرون رانده شود.
اول ربیعالاول، تنها آغاز ماهی نیست؛ بلکه یادآور روزی است که عدالت در خانه خود مورد هجوم قرار گرفت و حقیقت، بهای سنگینی برای پاسداشت وصایای پیامبر (ص) پرداخت.