یادداشت سردبیر صد آنلاین | در تاریخ هیچ ملتی، مذاکره به معنای تسلیم یا ضعف نبوده است. برعکس، در منطق خدامحور انقلاب اسلامی و در سیره گهربار امامین و بزرگان دین، «صلح» و «دیپلماسی» همواره به عنوان ابزاری برای حفظ جان انسانها و دفع شرور معرفی شده است. هیچ عاقلی نیست که میز مذاکره را با کینهتوزی، لجاجت یا اشتیاق به خونریزی اشتباه بگیرد. ما در نظامی هستیم که اولویتش نجات انسان است و هر مسیری که منجر به توقف جنگ و برقراری آرامش شود، در ذات خود پسندیده است. اما، تفاوت میان «مذاکره عاقلانه» و «تلهای مرگبار»، در شناخت دقیق ماهیت طرف مقابل است.
ما نباید فراموش کنیم که در تقابل با کسانی هستیم که تاریخشان سرشار از پیمانشکنی است. امروز باید با صراحت بگوییم: جنگ تحمیلی سوم هرگز تمام نشده است؛ بلکه تنها چهرهای جدید به خود گرفته است. وقتی ترامپ و نتانیاهو از مذاکره سخن میگویند، نباید فراموش کرد که در فرهنگ سیاسی آنها، مذاکره گاهی تنها ابزاری برای «خرید زمان» و «خواباندن حریف» است.
هشدار ما این است: مبادا «لالایی مذاکرات»، مسئولان ما را به خوابی عمیق ببرد. تجربه سالهای گذشته نشان داده که دشمن زمانی از میز مذاکره استفاده میکند که بخواهد گارد دفاعی ما را پایین بکشد تا فرصت برای ترورهای غافلگیرانه، نفوذهای امنیتی و حملات یهویی فراهم شود.
بازه زمانی شهریور تا آبان ۱۴۰۵، میتواند نقطه حساس دیگری باشد که دشمن در آن را به دنبال پیادهسازی سناریوهای تخریبی خود باشد. ما نباید اجازه دهیم لبخندهای دیپلماتیک در اتاقهای بسته، ما را از شنیدن صدای زنگ خطر در میدانهای عملیاتی غافل کند.
مذاکره بله، اما نه با چشمهای بسته! مذاکرهای که در کنارش، مشتهای گرهکرده در میدان و چشمانی بیدار در پاسداری از کیان وطن باشد. عقلانیت یعنی بدانیم چه زمانی دست برای مصافحه دراز کنیم و چه زمانی بدانیم این دست، خنجری را در آستین پنهان کرده است.
سردبیر صد آنلاین