سردبیر صد آنلاین: استراتژی «قورباغه آب‌پز»؛ چرا تهران نباید فریبِ «جنگِ محدود» را بخورد؟

مدت‌هاست که اتاق‌های فکر در واشینگتن به این نتیجه رسیده‌اند که حمله مستقیم به تهران، نه تنها راهگشا نیست، بلکه نتیجه معکوس دارد. آن‌ها از «هنر تحریم» ریچارد نفیو آموخته‌اند که فشارِ حداکثریِ عریان، ملت‌ها را به سمتِ مقاومتِ تمام‌عیار سوق می‌دهد. بنابراین، استراتژی جدیدی طراحی شده است: «استراتژی قورباغه آب‌پز»؛ گرم کردنِ تدریجیِ محیط، بدون آنکه شوکِ نهایی به سیستمِ دفاعیِ کشور وارد شود.

وقتی سخن از هدف قرار گرفتن فرودگاه‌های جنوب کشور به میان می‌آید، برخی رسانه‌ها و حتی بخشی از بدنه مدیریتی، آن را در قالبِ «حوادثی محلی» یا «تنش‌های مقطعی» تحلیل می‌کنند. اما حقیقتِ ماجرا در لایه‌های زیرینِ این تاکتیک نهفته است؛ بازی در زمینِ حریف، تله‌ای است که با سه هدفِ شوم پهن شده است:

۱. فلج‌سازیِ ادراکی؛ دشمن با خودداری از گسترش دامنه جنگ به پایتخت، در حال خریدِ زمان برای ایجادِ یک «خطای محاسباتی» در سیستمِ تصمیم‌گیریِ کشور است. آن‌ها می‌خواهند مسئولانِ ما با نگاه به «جغرافیای محدودِ درگیری»، همچنان به گزینه مذاکره و تعاملِ غیرمستقیم دل ببندند، غافل از آنکه دشمن در حالِ چیدنِ آخرین قطعاتِ پازلِ محاصره است.

۲. خنجر در جنوب؛ تمرکزِ نظامی بر نوار جنوبی ایران، صرفاً برای برهم زدنِ نظمِ امنیتیِ منطقه نیست. این یک پیش‌رویِ گام‌به‌گام برای اشغالِ غیررسمیِ جزایر و تسلطِ کامل بر شریان‌های حیاتیِ تنگه هرمز است. هر حادثه‌ای که در جنوب رخ می‌دهد، یک «دِژِ جدید» برای اشغالگران می‌سازد.

۳. پروژه تجزیه خزنده؛ خطرناک‌ترین بخشِ این استراتژی، زمینه‌سازی برای جداسازیِ پیکره جنوبِ شرق و غرب از مرکز است. دشمن با ایزوله کردنِ جنوب در یک درگیریِ مداوم، در حالِ فرسایشِ پیوندهای استراتژیک این مناطق با تهران است تا روزی که «جدایی»، تنها انتخابِ ممکن برای بقایِ محلی جلوه داده شود.

هشدار به تصمیم‌سازان:

بیانیه اخیر قالیباف و برخی اظهارنظرها که متأثر از فضایِ محدودِ جنگ است، نشان می‌دهد که این «تله ادراکی» در حالِ کارکردن است. ما نباید فریبِ این نکته را بخوریم که چون «تهران در امنیت است»، پس جنگی در کار نیست. امنیتِ تهران، گروگانِ امنیتِ جنوب است.

سیاستِ «تغییر رژیم» از طریقِ لشکرکشیِ کلاسیک، به تاریخ پیوسته است؛ امروز ما با «تجزیه تدریجی» و «خستگیِ استراتژیک» روبرو هستیم. اگر امروز در دفاع از مرزهای جنوبی، استراتژیِ «پاسخِ پشیمان‌کننده» را با جسارت پیاده نکنیم، فردا باید در کوچه‌هایِ مرکزِ کشور به دنبالِ تمامیتِ ارضیِ بربادرفته‌مان بگردیم.