چرا «امامِ زمان» در تقویمِ روزانه‌مان غایب است؟ / آسیب‌شناسیِ فراموشیِ «محبتِ فعال» در عصرِ تکنولوژی

صد آنلاین – سرویسِ دیدگاه و معنویت:

در میانِ هیاهویِ اخبارِ اقتصادی، تحولاتِ سیاسی و دغدغه‌هایِ معیشتی، پرسشی بنیادین ذهنِ بسیاری از دغدغه‌مندانِ مذهبی را به خود مشغول کرده است: «اگر امام زمان (عج) در مرکزِ اعتقاداتِ ما قرار دارد، چرا سهمی از برنامه محبتی و مودتِ روزانه‌ی ما ندارند؟» چرا پیوندِ ما با امام، اغلب به یک «مفهومِ ذهنیِ دور» محدود شده و از یک «رابطه‌یِ زنده و پویا» فاصله گرفته است؟

اصول و فروع؛ پیامی که فراموش شد

در مکتبِ شیعه‌یِ چهارده‌امامی، «ولایت» نه تنها یکی از اصولِ اصلی است، بلکه روحِ حاکم بر تمامِ فروعِ دین است. نماز، روزه، حج و حتی جهاد، بدونِ اتصالِ به «امامِ زمان» – که به تعبیرِ روایات «مفترض‌الطاعه» و «قطبِ عالمِ امکان» است – همچون کالبدی بدونِ روح است.

اما پرسش اینجاست: آیا مودت (آن‌گونه که قرآن در آیه شریفه «قُل لا أَسئَلُکُم عَلَیهِ أَجراً إِلَّا المَوَدَّةَ فِی القُربی» به آن دعوت می‌کند) تنها به یک سلامِ خشک و خالی در انتهایِ نماز یا دعا برایِ فرج خلاصه می‌شود؟

آسیب‌شناسیِ سکولاریزمِ معنوی

آنچه امروز شاهدِ آن هستیم، نوعی «سکولاریزمِ معنوی» است؛ یعنی تفکیکِ دقیقِ دین از «سبکِ زندگیِ روزمره». ما آموخته‌ایم که برایِ جلساتِ کاری، تماس‌هایِ تلفنی و حتی استراحتِ روزانه زمان‌بندیِ دقیق داشته باشیم، اما در میانِ این «اولویت‌بندی‌هایِ مدرن»، جایی برایِ «تجدیدِ بیعتِ عاطفی» و «ارتباطِ محبت‌آمیز» با امامِ حیّ و حاضر خالی است.

از «اعتقاد» تا «محبتِ عملی»؛ مسیری که مسدود مانده است

مودتِ فعال یعنی:

• حضورِ ذهنی: آیا در تصمیماتِ مهمِ روزانه، از خود پرسیده‌ایم که «امامِ من در این لحظه از من چه انتظاری دارد؟»
• سهمِ امام در زمان: آیا بخشی از وقتِ روزانه ما به یادکردِ او، مطالعه‌یِ احوالِ او یا گره‌گشایی از کارِ خلق به نیتِ خشنودیِ او می‌گذرد؟
• خروج از شعارزدگی: محبتِ واقعی، «عمل‌گرا» است. کسی که مدعیِ محبت است، نمی‌تواند در برابرِ رنج‌هایِ همنوعان یا ترویجِ بی‌عدالتی در جامعه‌ای که متعلق به اوست، بی‌تفاوت باشد.

صد آنلاین تحلیل می‌کند:

این «غیبتِ برنامه‌ریزی‌شده» در زندگیِ ما، نشان‌دهنده‌یِ آن است که ما امام را به «آینده» تبعید کرده‌ایم. در حالی که آموزه‌هایِ شیعی، او را «حاضر و ناظر» در لحظه‌لحظه‌یِ زندگیِ ما می‌داند.

شاید زمانِ آن رسیده باشد که به جایِ گله از سختی‌هایِ آخرالزمان، به «تجدیدِ میثاقِ عاطفی» بازگردیم. امامِ زمان، بیش از آنکه محتاجِ نذر و نیازهایِ آیینیِ ما باشد، محتاجِ یک «ارتباطِ زنده و انسانی» است؛ رابطه‌ای که نه در کتاب‌ها، بلکه در قلب‌ها و برنامه‌هایِ روزانه‌یِ ما جریان یابد.

آیا در لیستِ کارهایِ امروزِ شما، زمانی برایِ «ملاقاتِ قلبی» با او ثبت شده است؟

۲۶ تیر ۱۴۰۵ | تحریریه صد آنلاین