چرا بازدارندگی تنها زبانِ مفاهمه است؟

در جهان سیاست و روابط بین‌الملل، همواره میان «تعهدات روی کاغذ» و «واقعیت روی زمین» شکافی عمیق وجود دارد.تجربه دهه‌های اخیر در غرب آسیا نشان می‌دهد که تکیه بر دیپلماسیِ محض، بدون پشتوانه‌ی بازدارندگیِ سخت، نه تنها صلح را تضمین نمی‌کند، بلکه عملاً چراغ سبزی است برای ماجراجویی‌های بعدی.

آنچه امروز در جنوب لبنان می‌گذرد، صرفاً یک مناقشه مرزی نیست؛ این یک آزمون بزرگ برای نظم امنیتی آینده منطقه است.رژیم صهیونیستی با استراتژیِ «تنشِ مدیریت‌شده»، در تلاش است تا معادله‌ای را تثبیت کند که در آن، ماشین جنگی‌اش بدون پرداخت هزینه، در آسمان و زمینِ کشورهای همسایه جولان دهد. این همان «قانون جنگل» در لباسِ دیپلماسی است.

اگر این الگو در برابر لبنان شکسته نشود، زنجیره دومینویِ بی‌ثباتی به مرزهای ما نیز خواهد رسید. امنیت یک کالایِ جهانی نیست که توسط قدرت‌های بزرگ تضمین شود؛ امنیت، محصولِ توازن قدرت است. ایران با درک عمیق از این واقعیت ژئوپلیتیک، حمایت از جبهه مقاومت را نه به عنوان یک انتخابِ عاطفی، بلکه به عنوان یک «ضرورتِ وجودی» برای حفظ امنیت ملی خود درک کرده است. ما در نقطه‌ای ایستاده‌ایم که یا باید قواعد بازی را با قدرت تعریف کنیم، یا اجازه دهیم دیگران قواعد تحمیلی خود را بر ما دیکته کنند.

سردبیر صد آنلاین.