ابطال مصوبه شورایعالی اداری توسط دیوان عدالت اداری، تنها یک پیروزی حقوقی برای ساختار مناطق آزاد نبود؛ بلکه مهر تأییدی بر حقانیت و شجاعت مدیریتی بود که حاضر شد «بودن بر صندلی قدرت» را فدای «ماندن در تاریخ شرافت» کند. رضا مسرور، دبیر پیشین مناطق آزاد، امروز در قامت قهرمانی ظاهر شده است که پیشبینیهای کارشناسیاش، حالا در بالاترین نهاد قضایی کشور به کرسی نشسته است.
ماجرای عزل غیرمنتظره رضا مسرور در فروردینماه، نه یک جابهجایی معمول مدیریتی، بلکه یک دوئل تمامعیار سیاسی بود.
در حالی که وزارت اقتصاد به دنبال انحلال استقلال دبیرخانه و ادغام آن در ساختار خود بود، مسرور تنها مدیری بود که در برابر این بدعت حقوقی ایستاد. او با درک عمیق سهدههای از مناطق آزاد، میدانست که نابودی استقلال دبیرخانه، تیر خلاص به پویایی این مناطق است.
گزارشهای رسیده به «صد آنلاین» حاکی از آن است که در آن صبح پنجشنبه معروف، به مسرور پیشنهاد شده بود که میان «عقبنشینی از شکایت در دیوان عدالت» و «ماندن در سمت دبیری»، یکی را انتخاب کند. پاسخ قاطع او به وزیر اقتصاد، درس بزرگی برای دیوانسالاری کشور بود. مسرور ثابت کرد که برای یک مدیر تکنوکرات و بااصالت، حفظ جایگاه قانونی و حقوقی مجموعهاش، بسیار ارزشمندتر از حفظ عنوان «دبیر» است.
امروز که حکم ابطال مصوبه صادر شده است، مشخص شد که خشم وزیر اقتصاد از ایستادگی مسرور، ریشه در پافشاری بر یک مسیر اشتباه داشته است. مسرور عزل شد چون حاضر نشد پای سندی را امضا کند که آینده مناطق آزاد را تاریک میکرد. حالا با حکم دیوان، مسرور اگرچه در ساختمان دبیرخانه حضور ندارد، اما روح مدیریتی و امضای او بر تمامی ارکان مناطق آزاد سنگینی میکند.
اقدام رضا مسرور، مصداق بارز مدیریت مسئولانه است. او به جای «بلهقربانگویی» برای حفظ جایگاه، از حق قانونی ساختار مناطق آزاد دفاع کرد. این پیروزی حقوقی، بیش از هر کسی متعلق به اوست؛ مدیری که برای ماندنِ مناطق آزاد، از خودش گذشت.
تاریخ مناطق آزاد ایران به دو دوره قبل و بعد از ایستادگی مسرور تقسیم خواهد شد. او نشان داد که قدرت واقعی نه در احکام انتصاب، بلکه در پافشاری بر قانون و مصلحت ملی است. «صد آنلاین» معتقد است ابطال این مصوبه، نه تنها یک شکست برای تیم اقتصادی دولت در آن مقطع، بلکه یک «اعاده حیثیت ملی» برای رضا مسرور است.