از مسکنِ فضایی تا خودرویِ نجومی؛ مسابقه‌ی «آرزو کُشی» در اقتصاد ایران و ایران خودرو

امروز ایران‌خودرو نه یک «صنعت‌گر»، که به «معمارِ حسرت» تبدیل شده است. شوک ۵۰ درصدی قیمت‌ها، تیر خلاصی بود بر پیکر نیمه‌جانِ آروزی جوانانی که می‌خواستند با حداقل‌های معیشتی، سقفی متحرک برای زندگی خود فراهم کنند. وقتی مسکن به رویایی دست‌نیافتنی تبدیل شد، کورسوی امیدی به چهارچرخ‌های وطنی بود که آن هم امروز در آتش «تک‌نرخی شدن ارز» و «زیان‌ انباشته‌یِ مدیریتِ ناکارآمد»، جز خاکستر چیزی برای سفره مردم باقی نگذاشت.

این افزایش قیمت، فراتر از یک عدد اقتصادی، یک «پیام سیاسی» تلقی می‌شود: اینکه در بازار انحصاری، مصرف‌کننده نه «مشتری»، بلکه «گروگان» است. مدیرانی که به بهانه نرخ ارز، جیب مردم را جارو می‌کنند، همان‌هایی هستند که سال‌ها پشت واژه‌هایی چون «تولید ملی» پناه گرفته‌اند تا رقابت را سرکوب کنند. 

حالا در کشوری که ادعای تسهیل ازدواج و جوانی جمعیت دارد، خودرو هم کنار مسکن، به فهرست «کالاهای موزه‌ای» پیوست. آقایان مسئول! با این فرمان، جاده‌های کشور نه مسیر توسعه، که میدانِ نمایشِ شکاف طبقاتی خواهد بود. وقتی میان‌رده‌ترین خودروی داخلی، سهم ثروتمندان می‌شود، باید پرسید: سهم آن جوانی که قرار بود با «کار و تلاش» زندگی‌اش را بسازد، از این «سفره انقلاب» و «تولید ملی» دقیقاً چیست؟ جز نگاهی حسرت‌بار به ویترین‌های گران‌قیمت؟