«رازهای مگو در تربیت؛ رابطه ایده‌آل با فرزند یک توهم است؛ والدِ بی‌نقص وجود ندارد! / به جای کمال‌گرایی، اصالت را جایگزین کنید»

به گزارش صد آنلاین، در دنیایی که رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی دائماً تصاویری از خانواده‌های بی‌نقص، والدینِ همیشه خندان و فرزندانی نمونه به نمایش می‌گذارند، بسیاری از پدر و مادرها زیر بار سنگین عذاب وجدان و استرس «کم‌کاری» خم شده‌اند. اما واقعیت ترسی که پشت این قاب‌های فانتزی پنهان شده چیست؟

برای واکاوی این مسئله حیاتی، سراغ یکی از چهره‌های نام‌آشنای حوزه تعلیم و تربیت، استاد مجید جهانگیری‌مهر رفتیم تا در گفتگویی صریح و کاربردی با صد آنلاین، خط بطلانی بر افسانه‌های تربیتی بکشد و آرامش را به خانه‌ها بازگرداند.

والدین بی‌نقص؛ خطای بزرگ تربیتی

استاد جهانگیری‌مهر در ابتدای گفتگو با طرح یک گزاره کلیدی گفت: «بزرگ‌ترین خطای پدر و مادرهای امروز این است که تصور می‌کنند رابطه با فرزند باید یک اثر هنری بدون تراش‌خورده و بی‌نقص باشد. آن‌ها فکر می‌کنند هرگونه بحث، دلخوری یا اشتباه در خانه یعنی شکست کامل در تربیت. در حالی که واقعیت کاملاً برعکس است؛ رابطه والدین و فرزندان اصلاً یک رابطه بی‌نقص نیست، بلکه یک «رابطه عادی» است که اتفاقاً با تمام نقص‌ها، قهرها، آشتی‌ها، اشتباهات و چالش‌هایش معنی پیدا می‌کند.»

این پژوهشگر مسائل تربیتی با تأکید بر اینکه کودکان نیازی به والدینِ ماشین‌گونه و بدون اشتباه ندارند، افزود: «کودک و نوجوان در بستر یک رابطه انسانی و واقعی رشد می‌کند. وقتی والد اشتباه می‌کند و شجاعانه عذرخواهی می‌کند، یا وقتی با وجود اختلاف نظر، عشق خود را ابراز می‌کند، در واقع دارد درس بزرگ زندگی را به فرزندش می‌دهد. رابطه عادی، رابطه‌ای است که در آن آزمون و خطا وجود دارد، اما اعتماد و محبت بنیادین هرگز خدشه‌دار نمی‌شود.»

فشار کمال‌گرایی؛ سم مهلک آرامش خانواده

جهانگیری‌مهر با انتقاد از الگوهای تربیتی کمال‌گرایانه هشدار داد: «امروزه استرسِ والدِ نمونه بودن، به یک بیماری اجتماعی تبدیل شده است. پدر و مادرها از ترس اینکه مبادا فرزندشان آسیب ببیند، بیش از حد کنترل می‌کنند و مدام خود را سرزنش می‌کنند. این در حالی است که کمال‌گرایی در تربیت، اضطراب را به فرزند منتقل می‌کند. فرزندان ما به جای والدین فوق‌العاده، به والدین «حاضر، صبور و پذیرنده» نیاز دارند؛ کسانی که بپذیرند خانه میدان جنگ برای رسیدن به استانداردهای غیرممکن نیست، بلکه پناهگاهی امن برای تجربه کردن و یاد گرفتن است.»

راهکار طلایی برای بازگرداندن صمیمیت

این مدرس حوزه تعلیم و تربیت در پایان و در پاسخ به این پرسش که «چگونه می‌توان میان والدین و فرزندان به یک تعادل پایدار رسید؟» به مخاطبان صد آنلاین توصیه کرد: «به جای تلاش برای داشتن یک رابطه بی‌عیب‌ونقص، به دنبال «ارتباط عمیق و صادقانه» باشید. اگر اشتباهی کردید نترسید، گارد نگیرید و به جای پنهان کردن نقص‌ها، درباره آن‌ها با فرزندتان گفتگو کنید. بگذارید فرزندتان ببیند که انسان بودن یعنی تلاش برای بهتر شدن، نه بی‌نقص بودن. وقتی این فشار از روی دوش خانواده برداشته شود، طعم شیرین زندگی واقعی و آرامش خانوادگی خود را نشان خواهد داد.»