آخرین لحظاتِ شهدایِ تونلِ هوافضایِ سپاه چگونه گذشت؟ / از تعارفِ ماسکِ اکسیژن تا زمزمه‌یِ سلام به حضرت اباعبدالله(ع)

صد آنلاین - بخش ایثار و مقاومت: گاهی سکوتِ یک حادثه، بلندتر از فریادِ هر روایتی است. واقعه‌یِ جانسوزِ شهادتِ ۴۲ تن از غیورمردانِ هوافضای سپاه در یکی از سایت‌های زیرزمینی، حالا ابعادِ تازه‌ای از «ایثارِ محض» را در برابرِ چشمانِ ملتِ ایران قرار داده است.

روایتِ آن لحظاتِ نفس‌گیر، بیش از آنکه گزارشِ یک حمله نظامی ناجوانمردانه آمریکای شیطان محور باشد، قصیده‌ای از «عشق و اخلاق» است.

بر اساسِ شنیده‌ها از آخرین لحظاتِ این عزیزان، گویی آن‌ها در آن تونلِ تنگ و تاریک، تالارِ آینه‌ای از «ایثار» ساخته بودند.

وقتی مسیرهای خروجی بر اثرِ حوادثِ پیش‌بینی‌نشده مسدود شد و اکسیژن رو به پایان گذاشت، در آن سه ساعتِ طاقت‌فرسا، این ۴۲ شهیدِ سرافراز، به جایِ تقلا برایِ بقایِ فردی، در نمایشی تکرارنشدنی از رفاقت و ایمان، ماسک‌هایِ اکسیژن را به یکدیگر تعارف می‌کردند.

زمزمه‌یِ روضه در میانِ غبار

هم‌رزمانِ این شهدا روایت می‌کنند که در دقایقِ آخر، دیگر نه از هراسِ مرگ، که از «شوقِ وصال» خبری بود. در آن فضایِ محصور، به‌جایِ ضجه، صدایِ زمزمه‌یِ «زیارتِ عاشورا» به گوش می‌رسید. آن‌ها که می‌دانستند فرصتی نمانده، با قلبی آرام و لبی خندان، یک‌به‌یک به امامِ خود سلام دادند.

صحنه‌یِ جان دادنِ این عزیزان، شبیه به هیچ حادثه‌یِ دیگری نبود؛ گویی در حالِ برگزاریِ یک روضه‌یِ خصوصی در خلوتگاهِ خود با پروردگار بودند. یکی‌پس‌از‌دیگری، با زمزمه‌یِ نامِ حضرتِ اباعبدالله(ع)، آرام بر زمین افتادند تا ثابت کنند این انقلاب نه با دیوارها، که با خونِ چنین عزیزانی است که تا رسیدن به صاحبِ اصلی‌اش، مسیرِ خود را با قدرت ادامه می‌دهد.

این ۴۲ ستاره، نه تنها در یادِ سپاه، که در تاریخِ پرافتخارِ این مرز و بوم جاودانه شدند. آن‌ها نشان دادند که در سخت‌ترین لحظات، فرهنگِ حسینی چطور می‌تواند «مرگ» را به «معراج» تبدیل کند.