بومی شدن شکار عقاب‌های پوشالی در آسمانِ بیشه؛ وقتی صیدِ جنگنده آمریکایی از شکارِ مرغابی آسان‌تر می‌شود!

سرویس دفاعی و امنیتی - اینجا ایران است؛ جغرافیایِ غیرت و بیشه‌ی شیرانی که هزاران سال است خواب را بر چشمانِ هر متجاوزی حرام کرده‌اند. امروز آسمانِ این سرزمینِ کهن، نه جولانگاهِ «اف-۳۵»‌های صهیونیستی و آمریکایی است و نه عرصه‌یِ خودنماییِ بمب‌افکن‌های آمریکایی؛ بلکه قربانگاهی است که در آن، پیشرفته‌ترین آهن‌پاره‌های تکنولوژیِ غرب، همچون مرغابی‌هایِ سرگردان، یکی پس از دیگری توسط قرقاول‌هایِ آتشینِ پدافندِ مقتدرِ ما بر زمین کشیده می‌شوند.

آسمانی که قفسِ متجاوز است
در روزهای اخیر، تماشایِ سقوطِ لاشه‌ی جنگنده‌های مدعیِ رژیم صهیونیستی و آمریکا بر فراز خاکِ پاکِ وطن، به یک عادتِ غرورآفرین تبدیل شده است. دشمنانِ کوردل که تصور می‌کردند با غرشِ موتورهایشان لرزه بر اندامِ این ملت می‌اندازند، حالا باید در صفِ نوبتِ سقوط بایستند. امروز دیگر ثابت شده است که برای فرزندانِ غیورِ ایران در یگان‌های پدافندی، رهگیری و انهدامِ این متجاوزانِ پرادعا، از «شکار مرغابی» در برکه‌های شمال هم آسان‌تر شده است. هر موشکِ ما، امضایِ خشمِ ملتی است که تاریخش با پیروزی عجین گشته است.

از میراثِ آرش تا غرشِ صیاد
این قدرت، تنها از لوله‌ی توپ‌ها و سکوهای پرتاب بیرون نمی‌آید؛ این ریشه در تاریخِ کهنِ ایران دارد. ما وارثانِ آرشیم که تیرش مرزِ غیرت را تعیین می‌کرد؛ ما فرزندانِ رستمیم که دیوِ سپید را در بند کشید. امروز، «صیاد» و «باور» و «سوم خرداد»، همان تیرهای آرش‌اند که از چله‌ی ایمانِ جوانانِ این مرز و بوم رها می‌شوند تا به دنیا ثابت کنند: «آسمان ایران، اقیانوسی است که نهنگ‌های هوایی دشمن در آن غرق می‌شوند.»

غرورِ ملی؛ فراتر از تکنولوژی
وقتی خبرِ انهدامِ جنگنده‌های فوق‌پیشرفته مخابره می‌شود، تنها یک قطعه‌آهن نیست که سقوط می‌کند؛ بلکه هیمنه‌ی پوشالیِ ابرقدرت‌هایی است که خیال می‌کردند با تکنولوژی می‌توانند بر اراده‌ی یک ملتِ شهادت‌طلب غلبه کنند. دشمن بداند، اینجا هر وجب از خاک، یک سنگر و هر وجب از آسمان، یک کمین‌گاه است.

ما در «پایگاه خبری و تحلیلی صدآنلاین» با افتخار اعلام می‌کنیم که دورانِ بزن‌ودررو در آسمانِ پارس به پایان رسیده است. امروز عقاب‌هایِ قلابیِ صهیونیستی و آمریکایی، چیزی جز یک هدفِ تمرینی برای تک‌تیراندازانِ آسمانیِ ما نیستند. ایرانِ کهن، با تکیه بر دانشِ بومی و خونِ پاکِ شهدایش، چنان چترِ امنیتیِ پولادینی بر سرِ مردمانش گشوده که هیچ کلاغِ سیاهی را جرأتِ عبور از آن نیست.

آری؛ اینجا ایران است؛ مهدِ دلیران و گورستانِ متجاوزان!