حضور مدیران اجرایی در فضای دانشگاهی، اگر با رویکردی تشریفاتی و سخنرانیهای کلیشهای همراه باشد، دستاوردی جز اتلاف وقت نخواهد داشت؛ اما هنگامی که مدیری از جنس تحول و تفکر سیستمی همچون دکتر علاءالدین ازوجی، مدیرعامل صندوق بازنشستگی کشوری در تالار دانشکده اقتصاد و علوم سیاسی دانشگاه شهید بهشتی حضور مییابد و تریبون دانشگاه را به کانون نقد، هماندیشی و ارایه راهبردهای مبتنی بر شواهد تبدیل میکند، معنای دیگری مییابد. این حضور، پیامآور گسستن از دیوارهای بلندِ سنتیِ دستگاههای اجرایی و گشودن درهای آنها به روی عقلانیت علمی، نخبگان و اندیشمندان اقتصادی است.
در تحلیل این رویداد و پیامهای راهبردی آن برای نظام حکمرانی کشور، چند محور کلیدی قابل واکاوی است:
بزرگترین آسیب در مدیریت کلان صندوقهای بازنشستگی، در دهههای گذشته، اتخاذ تصمیمات جزیرهای و دور از واقعیتهای اکچوئریال (بیمهای) و جمعیتی بوده است. حضور مدیرعامل صندوق در جمع اساتید و دانشجویان تحصیلات تکمیلی اقتصاد، نشانگر این درک عمیق است که حل مسائل پیچیده صندوقهای بازنشستگی که امروز با چالشهای هرم جمعیتی و توازن منابع و مصارف دستوپنجه نرم میکنند بدون پشتوانه نظریه علمی، پژوهشهای دانشگاهی و مشارکت نخبگان امکانپذیر نیست. این رویکرد، دانشگاه را از حاشیهنشینی در تصمیمسازیهای کلان خارج کرده و به اتاق فکر عملیاتی دولت تبدیل میکند.
یکی از مهمترین بخش های سخنرانی ازوجی در دانشگاه شهید بهشتی، تاکید بر ضرورت خروج از بنگاهداری سنتی و حرکت به سمت سهامداری سودآور و بهینهسازی سبد داراییها (تدوین بیانیه سیاست سرمایهگذاری یا IPS) بود. این دیدگاه، منطبق بر مدرنترین استانداردهای صندوقهای بازنشستگی پیشرو در جهان است. انتقال این مفاهیم تخصصی به محیط دانشگاهی و استقبال از نقد نخبگان، نشان میدهد که مدیریت صندوق به دنبال جراحی ساختاری و تکیه بر ابزارهای نوین مالی است تا به جای مدیریت سنگین و کمبازده بنگاهها، بر سودآوری پایدار و صیانت از ارزش بیننسلی دارایی بازنشستگان تمرکز کند.
در کنار اصلاحات ساختاری کلان، آنچه رویکرد صندوق بازنشستگی را مردمی و انسانمحور میسازد، تأکید صریح بر صیانت از معیشت و توسعه خدمات درمانی و بیمه تکمیلی است. طرح موضوع متناسبسازی حقوق با هدف دستیابی به ۹۰ درصد دریافتی شاغلان همتراز تا افق ۱۴۰۵ و برجستهسازی نیازهای سالمندی، گویای آن است که اصلاحات اقتصادی قرار نیست از جیب ذینفعان پرداخت شود، بلکه ابزاری برای ارتقای منزلت و آرامش خاطر بازنشستگان است.
حضور مسئولان اجرایی در دانشگاهها و تشریح صریح چالشها، ارقام، آمار و راهکارها، بهترین روش برای شفافیت و جهاد تبیین است. وقتی مدیرعامل یک صندوق حیاتی، بدون واسطه در برابر پرسشهای دانشجویان دکتری و ارشد اقتصاد قرار میگیرد و از توازن میان سن بازنشستگی، امید به زندگی و رونق اشتغال سخن میگوید، سرمایه اجتماعی و اعتماد میان نسل جوان دانشگاهی و بدنه مدیریتی کشور احیا میشود.
حضور مدیر عامل صندوق بازنشستگی کشوری در دانشگاه شهید بهشتی تنها یک رویداد دانشگاهی نبود، بلکه نماد بارزی از «حکمرانی مشارکتی» و اعتقاد راسخ به خرد جمعی بود. این پیام را به جامعه مخابره میکند که کشتی بزرگ صندوقهای بازنشستگی با تکیه بر علم، انضباط مالی، مشارکت نخبگان و شجاعت در اصلاحات ساختاری، مسیر خود را به سوی پایداری و ثبات پیدا کرده است؛ مسیری که درخشش آن نویدبخش آیندهای امنتر برای بازنشستگان عزیز و اقتصاد ملی است.
انتهای پیام/ 2111