مرز باریک میان «تذکر سازنده» و «فرسایش اعصاب»؛ درس بزرگ اخلاقی در مسیر شیراز به تهران

به گزارش صد آنلاین، نگاهی به سیره علمای اخلاق همواره گره‌گشای چالش‌های رفتاری جامعه بوده است. مرحوم آیت‌الله حائری شیرازی در یکی از خاطرات ناب خود، با اشاره به سفری همراه با مرحوم «کرباسچیان» (مؤسس مدارس علوی) نکته‌ای کلیدی را درباره حدود و ثغور مسئولیت فردی مطرح می‌کند.

ایشان در این روایت نقل می‌کند که در طول سفر با اتوبوس، راننده به تذکر ملایم برای قطع موسیقی بی‌توجهی کرد؛ اما برخورد عاقلانه و آرامِ آقای کرباسچیان این بود که «ما نهی از منکرمان را کردیم؛ حالا بنشینیم حرف‌هایمان را بزنیم!» این رویکرد نشان می‌دهد که وقتی احتمال اثر وجود دارد باید تذکر داد، اما اصرار بی‌مورد فراتر از حد تکالیف شرعی و قانونی، تنها به فرسایش روحی انسان منجر می‌شود.

این درس اخلاقی، پیامی صریح و جدی برای برخی مدعیان، نهادها و مسئولانی دارد که گاهی با دخالت‌های بی‌جا و فراتر از حدود ماموریت و وظیفه قانونی خود، نه‌تنها گرهی از کار باز نمی‌کنند، بلکه هزینه‌های اجتماعی و روانی سنگینی به جامعه تحمیل می‌سازند.

پیام روشن است: «ما فوق تکلیفت عمل نکن»؛ به وظیفه قانونی و شرعی خود عمل کنید و از نمایش‌های پرهزینه و طاقت‌فرسا دست بردارید!