رسول اکرم(ص)؛ الگویی بی‌نظیر از همراهی با مردم

هجرت پیامبر(ص) با همه مشقت و سختی‌ها به پایان رسیده بود و نقشه مشرکان مکه در به قتل رساندن پیامبر(ص) با استعانت الهی ناکام ماند. مهاجرت  پیامبر از مکه به مدینه، تحول و جهش بسیار بزرگی در نشر آیین اسلامی و آموزه‌های محمدی(ص) داشت.

پیامبر خاتم(ص) از جانب نزدیکترین اقوام و قبیله خویش از زادگاهش رانده شده بود؛ اما خداوند تقدیر دیگری برای آن حضرت و گسترش آیینش در نظر داشت. صدها کیلومتر آن طرف‌تر مردم یثرب(مدینه) از مدت‌ها  پیش چشم انتظار رسیدن او بودند.

آنان می‌دانستند که پیامبر خدا(ص) به‌زودی به شهر آنها هجرت خواهد کرد؛ از این رو چند کیلومتر جلوتر از یثرب تا قریه «قبا» به استقبال پیامبر آمده بودند و ورود پیامبر را انتظار می‌کشیدند. پیامبر(ص) قبل از رسیدن به یثرب چند روز در «قبا» توقف کردند و منتظر ماندند تا کسی که شب هجرت در رختخواب او به جایش خوابیده بود و قرار بود در مکه بماند و به وصیت او عمل کند، به حضرتش ملحق شود. محمد امین به علی(ع) وصیت کرده بود پس از هجرت من، سه روز در مکه بمان و از مردم بخواه که هرکس امانتی نزد محمد دارد امانتش را پس بگیرد.

اولین اقدام رسول خاتم در چند روز توقف در قبا، ساختن مسجد بود. او با وجود اینکه هنوز خستگی راه پر مشقت هجرت از تن مبارک او بیرون نرفته بود، دستور داد مسجد قبا بنا شود. ابتدا زمین مسجد را خریداری کردند سپس با کمک  و همیاری مردم به ساختن مسجد مشغول شدند. پیامبر(ص) مانند سایر افراد در ساختن مسجد مشارکت داشتند. جایگاه و مقام حضرتش عاملی نبود که او را در ساختن مسجد از مردم جدا و متمایز کند.

رسول رحمت و رهبر محبوب جامعه به انجام کارهای سبک و آسان در ساختن مسجد اکتفا نکرده، بلکه کارهای سنگین و سختی مانند حمل سنگ‌های بزرگ را انجام می‌دادند، به گونه‌ای که گویا این کار را وظیفه خود می‌دانستند.

یکی از بزرگان انصار نقل می‌کند که پیامبر(ص) را دیدم که سنگ بزرگی را حمل می‌کند، جلو رفتم تا آن سنگ را از او بگیرم و خود آن را حمل کنم؛ اما پیامبر از این کار امتناع کرد. حضرت به من فرمودند: تو خود نیز برو و سنگی را مانند من حمل کن.

این عمل پیامبر(ص) چنان ترغیب و تشویقی در مسلمانان ایجاد کرد که آنان در ساختن مسجد سر از پا نمی‌شناختند. پیامبر(ص) با اینکه مسافر راه بود و نزد مردم کاملا معقول و‌ موجه بود که حداکثر، بر ساخت مسجد نظارت داشته باشند اما آن حضرت چنین نکرد، پیامبر با این چنین رفتاری نشان دادند که او رهبری است که در عمل به آموزه‌های اسلامی پیشتاز است.

این رفتار پیامبر(ص) چنان تاثیری در تاسی مردم از او داشت که نظیری نمی‌توان بر آن  پیدا کرد. پیامبر(ص) با چنین اقدامی به عزت و اعتبار جایگاه خویش افزود و عشق و ارادت مردم به خود را متبلور ساخت و پیشبرد کار را سرعت و استحکام بخشید. مردم می‌گفتند که هرگاه ما بنشینیم و پیامبر کار کند چنین عملی برای ما ضلال و گمراهی به دنبال دارد.

انتهای پیام.21111