«جمعه‌هایِ شیدایی در تقویمِ فراموشی/ چرا مهدویت را به “نیمه‌شعبان” تقلیل داده‌ایم؟»

به گزارش «صد آنلاین»؛ گویی رسم شده است که پرونده‌ی «مهدویت» را در تقویمِ رسانه‌ایِ کشور، تنها برای چند روزِ حوالیِ نیمه‌شعبان باز کنیم؛ چراغانی‌هایِ خیابانی، پخشِ سرودهایِ تکراری و بازگشت به سکوتِ مطلق تا سالِ بعد! اما در میانِ این «تقویم‌زدگیِ فرهنگی»، یک پرسشِ اساسی در غبارِ روزمرگی گم شده است: چرا امامِ حاضر، در متنِ زندگیِ روزانه‌ی ما غایب است؟

در حالی که رسانه‌های جریان اصلی و به‌ویژه «رسانه ملی» با یک نگاهِ مناسبتی و ویترینی به موضوع مهدویت نگریسته‌اند، خروجیِ این سیاست‌گذاری، چیزی جز «دور کردنِ مخاطب از حقیقتِ زنده بودنِ امام عصر (عج)» نبوده است. ما به جایِ «زیستِ مهدوی»، به «مناسکِ مهدوی» بسنده کرده‌ایم.

کُدِ گمشده‌ی آرامش کجاست؟

شاید اگر به جایِ محدود کردنِ یادِ امام به جمعه‌ها یا مناسبت‌های خاص، «ارتباطِ روزانه» با حضرت را به عنوان یک «مهندسیِ روانی» در زندگی پیاده می‌کردیم، امروز این حجم از اضطراب، یأس و گره‌های کورِ اقتصادی و اخلاقی در جامعه دیده نمی‌شد. مهدویت، نه یک مفهومِ انتزاعی برای کتاب‌ها، بلکه یک «تکنیکِ اتصال» برای حلِ مشکلاتِ دنیوی و اخروی است.

انتقادِ اصلی اینجاست: چرا دستگاه‌های فرهنگی و صداوسیما، امامِ حیّ و حاضر را به یک «نوستالژیِ دوردست» تبدیل کرده‌اند؟

اینکه فرد در اوجِ بحران‌هایِ کاری یا خانوادگی، حضورِ یک ناظرِ دلسوز و پناهگاهِ معنوی را حس کند، تفاوتِ میانِ «جامعه‌ای افسرده» و «جامعه‌ای امیدوار» است. اما وقتی رسانه، مهدویت را «بایگانی» می‌کند، جامعه نیز در بن‌بست‌هایِ خود تنها می‌ماند.

دعوت به «جمعه‌های شیدایی»

زمان آن رسیده که از «مهدویتِ ویترینی» عبور کنیم. «جمعه‌های شیدایی» نباید صرفاً یک عنوانِ زیبا باشد؛ باید بهانه‌ای برای بازگشت به اصولی باشد که آرامشِ گمشده‌ی قرنِ ۲۱ است. اگر هر روزمان، «روزِ مهدی (عج)» باشد، بسیاری از کلاف‌های سردرگمِ زندگیِ مدرن، به دستِ نگاهِ نافذِ او باز خواهد شد.

خطاب به مخاطبان «صد آنلاین»:

آیا وقت آن نرسیده که از «مراسم‌زدگی» فاصله بگیریم و امامِ عصر (عج) را به عنوان «همراهِ روزانه» در اتاقِ فکر، محیط کار و خانه جای دهیم؟

«صد آنلاین» منتظر دیدگاه‌های شماست؛ آیا شما هم حس می‌کنید رسانه‌ها با تقلیلِ مهدویت، این پیوندِ حیاتی را تضعیف کرده‌اند؟