داروهای کاهش وزن فراتر از انتظار/ بهبود میگرن مزمن بدون تایید رابطه علت‌ و معلولی

به گزارش صد آنلاین ، محققان اعلام کرده‌اند افرادی که به میگرن مزمن دچار هستند و دارو‌های GLP-۱ مصرف می‌کنند، حدود ۱۰ درصد کمتر از کسانی که داروی استاندارد خط اول میگرن را دریافت می‌کنند، نیاز به خدمات اورژانسی برای حملات میگرنی پیدا می‌کنند.

یافته‌ها حاکی از آن است که این بیماران همچنین به هر علتی کمتر در بیمارستان بستری می‌شوند و نیاز کمتری به دارو‌های عصبی برای تسکین درد خود دارند.

دکتر «ویتوریا آکار»، پژوهشگر دانشگاه سائوپائولو در برزیل، در بیانیه‌ای خبری توضیح داد: «بیماران مبتلا به میگرن مزمن اغلب به اورژانس مراجعه می‌کنند یا مجبور می‌شوند چندین داروی پیشگیرانه را امتحان کنند تا سرانجام دارویی مؤثر برای خود پیدا کنند.»

آکار افزود: «دیدن این الگو‌ها که نشان‌دهنده کاهش مراجعه به اورژانس و کاهش مصرف دارو‌های قطع‌کننده حملات میگرن یا دارو‌های اضافی پیشگیرانه در میان افرادی است که دارو‌های GLP-۱ را به دلیل بیماری‌های دیگر مصرف می‌کنند، این احتمال را مطرح می‌کند که این درمان‌ها ممکن است بار بیماری را به روش‌هایی تثبیت کنند که هنوز به طور کامل درک نکرده‌ایم.»

دارو‌های شبه‌گلوکاگون پپتید-۱ (GLP-۱) هورمون GLP-۱ را تقلید می‌کنند؛ این هورمون به تنظیم سطح انسولین و قند خون کمک می‌کند، اشتها را کاهش می‌دهد و فرآیند هضم را آهسته‌تر می‌کند.

در این تحقیق جدید، پژوهشگران نزدیک به ۱۱ هزار بیمار مبتلا به میگرن مزمن که داروی GLP-۱ برایشان تجویز شده بود را با ۱۱ هزار بیمار دیگر که داروی میگرنی «توپیرامات» دریافت کرده بودند، مقایسه کردند.

محققان در توضیحات اولیه خود یادآور شده‌اند: افراد دارای میگرن مزمن، دست‌کم به مدت سه ماه، ۱۵ روز یا بیشتر در ماه را با سردرد سپری می‌کنند که از این میان، هشت روز با علائمی همچون درد ضربان‌دار، تهوع یا حساسیت به نور همراه است.

این تیم پژوهشی با استفاده از پرونده‌های پزشکی، هر دو گروه را به مدت یک سال مورد پیگیری قرار داد.

نتایج نشان داد که کمتر از ۲۴ درصد مصرف‌کنندگان GLP-۱ نیاز به مراقبت اورژانسی پیدا کردند، در حالی که این میزان در میان مصرف‌کنندگان توپیرامات بیش از ۲۶ درصد بود.

به گفته محققان، بیماران گروه GLP-۱ به میزان ۱۰ درصد کمتر به اورژانس مراجعه کردند، ۱۴ درصد کمتر در بیمارستان بستری شدند و ۱۳ درصد کمتر تحت عمل بلوک عصبی قرار گرفتند یا تریپتان دریافت کردند.

همچنین بیمارانی که داروی کاهش وزن مصرف می‌کردند، احتمال کمتری داشت که دارو‌های جدید میگرن برایشان تجویز شود: ۴۸ درصد کمتر احتمال شروع والپروات، ۴۲ درصد کمتر احتمال شروع آنتی‌بادی‌های مونوکلونال پپتید مرتبط با ژن کلسی‌تونین (CGRP)، ۳۵ درصد کمتر احتمال شروع دارو‌های ضدافسردگی سه حلقه‌ای، و ۲۳ درصد کمتر احتمال شروع دسته‌ای از دارو‌ها به نام «گپانت‌ها» (gepants).

آکار گفت: «میگرن مزمن اغلب با شرایط متابولیک و التهابی مانند چاقی، مقاومت به انسولین، آپنه خواب و افسردگی همپوشانی دارد که می‌تواند روند درمان را دشوارتر کند.»

او افزود: «تحقیقات اولیه در حال بررسی این موضوع هستند که آیا اثرات ضدالتهابی و عصبی-عروقی دارو‌های GLP-۱، فارغ از کاهش وزن، می‌تواند در درمان میگرن نقشی ایفا کند یا نه.»

با این حال، از آنجا که این مطالعه از نوع مشاهده‌ای بوده، محققان نتوانستند رابطه مستقیم علت و معلولی میان مصرف داروی GLP-۱ و کاهش علائم میگرن را اثبات کنند./بهداشت نیوز