از اولویت‌بندی تا واریز؛ مدل جدید صندوق بازنشستگی کشوری بر پایه شفافیت و سرعت در پرداخت معوقات بیمه تکمیلی

به گزارش خبرنگار دولت صد آنلاین، انتشار خبر آغاز پرداخت باقی‌مانده مطالبات درمان تکمیلی سال ۱۴۰۳ بازنشستگان کشوری، آن هم در بازه زمانی حساس پایان سال، فراتر از یک اقدام اداری، پیامی روشن از «مسئولیت‌پذیری هوشمندانه» را به جامعه مخابره می‌کند. در ادامه، تحلیلی امیدآفرین بر این رویداد ارائه می‌شود:

۱. اولویت‌بندی سلامت؛ نشانه‌ی مدیریت انسانی:
وقتی در ساختار کلان مدیریتی صندوق بازنشستگی کشوری، پرداخت سریع مطالبات بیمه تکمیلی به عنوان یک «سیاست اولویت‌دار» تعریف می‌شود، یعنی نظام اجرایی به درستی درک کرده است که آرامش خاطر بازنشستگان در حوزه سلامت، زیربنای نشاط اجتماعی است. این اقدام نشان داد که حقوق حقه پیشکسوتان، نه یک هزینه، بلکه یک تعهد اخلاقی و قانونی است که در صدر جدول پرداخت‌ها قرار گرفته است.

۲. هم‌افزایی برای گشایش گره‌های مالی:
اینکه مجلس، دیوان محاسبات، صندوق بازنشستگی و بیمه ملت در یک زنجیره هماهنگ موفق به تأمین منابع در کوتاه‌ترین زمان شده‌اند، الگویی موفق از مدیریت جهادی است. این هماهنگی ثابت کرد که وقتی اراده بر «حل مسئله» باشد، موانع بودجه‌ای و اداری نمی‌توانند مانع از احقاق حق بازنشستگان شوند. این یعنی بن‌بستی وجود ندارد، اگر مسیر تعامل باز باشد.

۳. شفافیت و زمان‌بندی دقیق؛ کلید بازسازی اعتماد:
تعیین تاریخ دقیق (۲۸ بهمن ماه) برای نهایی شدن فرآیند و فراخوان برای مراجعات حضوری در صورت باقی ماندن مطالبات، نشان‌دهنده اعتمادبه‌نفس درونی سیستم و احترام به وقت و منزلت بازنشستگان است. این شفافیت، ابهامات را می‌زداید و به بازنشسته عزیز این اطمینان را می‌دهد که هیچ سندی در بایگانی‌ها به فراموشی سپرده نخواهد شد.

۴. هدیه‌ای از جنس آرامش در آستانه سال نو:
تسویه این معوقات پیش از پایان سال، باری بزرگ از دوش خانواده‌های بازنشستگان برمی‌دارد. این اقدام به موقع، نه تنها قدرت خرید و توان درمانی این عزیزان را ترمیم می‌کند، بلکه حس «دیده شدن» و «ارزشمند بودن» را در قلب تپنده خانواده‌های ایرانی (پیشکسوتان) زنده نگه می‌دارد.

این حرکتِ صندوق بازنشستگی کشوری و بیمه ملت ثابت کرد که «می‌شود و می‌توان» با پیگیری مستمر، لبخند رضایت را بر چهره‌ی کسانی نشاند که عمری را در راه خدمت به این مرز و بوم سپری کرده‌اند. این الگویِ «عمل به جای شعار»، دقیقاً همان چیزی است که بذر امید را در دل جامعه بارور می‌سازد.