اقدامات اخیر دونالد ترامپ پس از تغییرات سیاسی در ونزوئلا، نه تنها یک چرخش ناگهانی، بلکه یک نشان تحقیرآمیز و درس تاریخی برای تمامی جریانهای سیاسی وابسته به قدرتهای خارجی است. آنچه برای اپوزیسیون ونزوئلا اتفاق افتاد، به منزله پرتاب شدن در «سطل زباله واشنگتن» است؛ جایی که مهرههای سوخته پس از انقضای تاریخ مصرف سیاسیشان رها میشوند.
۱. نابودی یک اعتبار به قیمت منافع آمریکا
ترامپ که تا دیروز ماریا کورینا ماچادو را به عنوان نماد دموکراسی در منطقه معرفی میکرد، بلافاصله پس از دستیابی به اهداف عملیاتی خود در ونزوئلا، با یک چرخش ۱۸۰ درجهای، او را «فاقد مقبولیت و ناتوان در اداره کشور» خواند. این واکنش تحقیرآمیز و غیرمنتظره، بیش از هر چیز اعتبار ملی و سیاسی ماچادو و ائتلاف تحت رهبری او را نابود کرد.
این واقعه صراحتاً نشان داد که تعهدات و حمایتهای آمریکا تنها تا زمان رسیدن به اهداف نظامی و اقتصادی واشنگتن اعتبار دارد؛ پس از آن، مهرهای که با چاپلوسی تمام مدال نوبل خود را به ترامپ اهدا کرده بود، تبدیل به یک بار اضافی و مزاحم در مسیر منافع آمریکا تلقی شد.
۲. فرمانروایی مستقیم بر منابع
فارغ از بازیهای رسانهای، پیام اصلی اقدام ترامپ شفاف و قاطع بود: واشنگتن قصد واگذاری قدرت به اپوزیسیون دستساخته خود را ندارد. رئیسجمهور آمریکا با «سکه یک پول کردن» ماچادو، عملاً اعلام کرد که اداره ونزوئلا را برای کنترل مستقیم بر منابع حیاتی آن (عمدتاً نفت و طلا) شخصاً بر عهده میگیرد. این، یک پیروزی برای دموکراسی نیست، بلکه استعمار نوین با استفاده از ابزارهای داخلی است.
۳. رسوایی بینالمللی جایزه صلح نوبل
بخشیدن مدال نوبل به ترامپ توسط ماچادو، یک رسوایی بزرگ تاریخی برای نهاد متولی این جایزه نیز محسوب میشود. این اقدام نه تنها اعتبار سیاسی ماچادو را زیر سؤال برد، بلکه اعتبار نماد جهانی صلح را نیز خدشهدار ساخت و نشان داد که چگونه اپوزیسیونهای وابسته، برای جلب حمایت بیگانه، حتی از نمادهای جهانی صلح و آزادی نیز به عنوان ابزار معامله سیاسی هزینه میکنند.
در نهایت، سطل زباله واشنگتن جایگاه نهایی تمام کسانی است که چشم امید به تغییرات دستوری و حمایتهای خارجی دارند. این درس تلخ، یادآور این حقیقت است که منافع ملی برای ابرقدرتها، همیشه بر چهرهها و مهرههای فداشده، اولویت دارد.