علت نیامدن بسم الله الرحمن الرحیم در ابتدای ادعیه

 این نکته نشان‌دهنده احترام خاص به قرآن و جایگاه ویژه آن است. در ادامه خلاصه‌ای از دلایل اصلی آورده شده است:

1. تمایز بین قرآن و دعا
   در قرآن، آغاز هر سوره (به‌جز سوره توبه) با بسم الله الرحمن الرحیم همراه است، و این به‌نوعی "تابلو" یا شاخص برای شناخت سوره‌ها است. اگر ادعیه نیز با بسم الله آغاز می‌شد، ممکن بود عموم مردم دعاها را با سوره‌های قرآن اشتباه بگیرند. ائمه اطهار (علیهم‌السلام) برای جلوگیری از این اشتباه، بسم الله را در آغاز دعاها ذکر نکرده‌اند.

1. حفظ مقام و جایگاه قرآن
   قرآن کلام خداوند است و از مقام و جایگاهی بسیار والا برخوردار است. اگرچه دعاها نیز مضامین بسیار بلندی دارند، اما برای حفظ احترام قرآن و تمایز آن از ادعیه، بسم الله در ابتدای دعاها نیامده است.

1. توجه به سنت و نقش بسم الله در سوره‌ها
   در زمان نزول قرآن، مسلمانان به شنیدن بسم الله در آغاز سوره‌ها عادت داشتند و آن را نشانه آغاز سوره‌ای جدید می‌دانستند. ذکر بسم الله در دعاها ممکن بود این سنت ذهنی را دچار آشفتگی کند و دعا را نیز به‌عنوان بخشی از قرآن تلقی کنند.

1. حکمت خاص الهی در بیان ادعیه
   علامه حسن‌زاده این موضوع را به "انتقال سبوحی" تعبیر کرده‌اند، یعنی نوعی الهام الهی که به ایشان نشان داده است چرا ائمه اطهار در این امر به این روش عمل کرده‌اند. این حکمت خاص به‌نوعی از سوی خداوند در ذهن و قلب اولیای الهی آشکار شده است.

1. شروع دعا با نام خداوند در نیت و قلب
   هرچند بسم الله به‌صورت لفظی در آغاز دعاها نیامده، اما ائمه اطهار هنگام دعا کردن نیت و توجه کامل به خداوند داشته‌اند و دعا را به اسم خداوند آغاز می‌کردند.