چطور او را نخواستند؟ اشتباه تاریخی رئال و بارسلونا

 شاید افراد غریبه زیادی نباشند که به چینگفورد در شمال شرقی لندن، محله‌ای که هری کین در آن متولد شد و رشد کرد، رفته باشند. این محله که در فاصله تقریبا ۲۰ مایلی از مرکز پایتخت قرار دارد، یکی از نقاط کلیدی‌اش مجموعه ورزشی پیتر مِی است؛ همان محله ورزشی‌ای که توپ طلای جدید در آن شکل گرفت.

 او کار خود را در تیم ریدجوِی روورز آغاز کرد. خانواده‌اش اصالتاً اهل ایرلند بودند و او و برادرش چارلی خیلی زود خود را نشان دادند. آرسنال هری را جذب کرد، اما به دلیل چاق بودن او را رد کرد. واتفورد هم او را نخواست. تنها تاتنهام به او جا داد، البته پیش از قرار دادنش در ترکیب اصلی، او را به تیم‌های لیتون اورینت، میلوال، نورویچ و لسترسیتی قرض داد. همه می‌دانند که او با وجود گل‌هایش، حتی یک جام هم با تاتنهام نبرد و در سن ۳۰ سالگی در میان ریشخندها و طعنه‌ها راهی بایرن شد.

بقیه ماجرا تاریخ است؛ تاریخ بازیکنی که در مونیخ به اوج رسید و امروز دیگر می‌تواند بگوید بهترین فوتبالیست جهان است. این موضوع پارادوکس زیبایی درباره ماهیت این ورزش و به‌طور کلی زندگی است؛ درباره رنج‌هایی که انسان می‌کشد و مبارزاتی که برای رسیدن به رؤیاهایش باید انجام دهد. 

به نظر می‌رسید هیچ‌کس هری کین را نمی‌خواست، در حالی که او در نهایت به یک اسطوره تبدیل شد. پرز او را برای رئال جذب نکرد، هرچند آنچلوتی دوست داشت کین جانشین بنزما شود؛ بارسا او را به عنوان جایگزین لواندوفسکی نخواست، در حالی که بندی برای جدایی با ۶۵ میلیون یورو از مونیخ داشت؛ و مخاطبان دو قطبی اسپانیا هم که پیروزی توپ طلا را برای لامین و امباپه پیش‌بینی می‌کردند، او را نخواستند. اما فوتبال حرف خود را زد. توپ طلا از آن اوست. بهترین بازیکن تاریخ انگلیس با قدرت وارد تاریخ شد.