دومینوی اعتراض از «لیل» فرانسه تا خیابان‌های رم و میلان/ آیا پاییز ۲۰۲۶ آغاز فروپاشی «اروپای رفاه» است؟ + پیش‌بینی تحولات میدانی

به گزارش خبرنگار صد آنلاین، سرایت ناآرامی‌های خشونت‌بار از شمال فرانسه و تسخیر ساختمان شهرداری شهر «لیل» به شهرهای بزرگ ایتالیا (رم، میلان و تورین)، دیگر یک اعتراض صنفی و مقطعی ساده نیست؛ بلکه نشانه‌ای عریان از به صدا درآمدن زنگ خطر یک «انفجار اجتماعی سراسری» در پهنه اتحادیه اروپاست.

اروپا که دهه‌ها خود را نماد «دولت رفاه»، ثبات طبقه متوسط و امنیت پایدار معرفی می‌کرد، اکنون در تله‌ای خودساخته از بحران‌های انباشته دست‌وپا می‌زند.

اما این بحران ریشه در چه دارد و در هفته‌های پیش‌رو، نقشه ژئوپلیتیک و امنیتی اروپا به کدام سو خواهد رفت؟

۱. کاتالیزورهای خشم؛ چرا اعتراضات مانند انبار باروت منفجر شد؟

سرایت سریع آشوب از فرانسه به ایتالیا نشان می‌دهد که پیش‌زمینه‌های انفجار در سراسر قاره یکسان است:

1. فرسایش طبقه متوسط و تورم ساختاری: بحران هزینه‌های زندگی، افزایش افسارگسیخته بهای انرژی، سقوط قدرت خرید و سیاست‌های ریاضتی شدید، طبقه کارگر و کارمندان قاره را به لبه پرتگاه رسانده است.
2. هزینه‌های گزاف ژئوپلیتیک روی دوش مردم: افکار عمومی اروپا احساس می‌کنند تاوان سنگین جنگ‌های فرسایشی، خریدهای تسلیحاتی پرهزینه و تبعیت بی‌چون‌وچرا از سیاست‌های واشنگتن را باید از جیب سفره خانواده‌های اروپایی بپردازند.
3. شکاف ترمیم‌ناپذیر نخبگان حاکم با توده‌ها: از ماکرون در پاریس تا ملونی در رم؛ طبقه حاکم توانایی شنیدن صدای نسل جوان، سندیکاها و بازنشستگان را از دست داده و پاسخ هر بحران اجتماعی را با باتوم، گاز اشک‌آور و بسته‌های ریاضتی می‌دهد.

۲. پیش‌بینی روندها؛ بحران در ایستگاه‌های بعدی به کجا می‌رسد؟

بررسی سناریوهای استراتژیک نشان می‌دهد اعتراضات اروپا در مسیر یک تصاعد بحران (Escalation) قرار دارد:

• سناریوی اول: سرایت قطعی به آلمان و اسپانیا (دومینوی مرکزی):

  اقتصاد آلمان به عنوان موتور محرک اروپا در رکودی عمیق به سر می‌برد و اعتراضات کارگری در برلین و فرانکفورت پتانسیل بالایی برای هم‌پوشانی با الگوی فرانسه و ایتالیا دارد. اسپانیا و بلژیک نیز در نوبت بعدی این دومینو هستند.

• سناریوی دوم: رادیکالیزه شدن رفتار معترضان؛ تسخیر نهادهای نمادین:

  اتفاقی که در شهرداری «لیل» افتاد—یعنی اشغال مراکز اداری و نمادهای حاکمیتی—یک نقطه عطف بود. پیش‌بینی می‌شود فرم اعتراضات از تظاهرات مسالمت‌آمیز خیابانی به سمت «فلج‌سازی زیرساخت‌های حیاتی»، بستن فرودگاه‌ها، تصرف ایستگاه‌های قطار و محاصره مراکز پارلمانی حرکت کند.

• سناریوی سوم: شیفت به راست افراطی یا انسداد سیاسی کامل:

  دولت‌های راست‌گرا و ائتلافی موجود، برای مهار این امواج یا ناچار به وضع «حالت فوق‌العاده و قوانین سرکوبگرانه پلیسی» خواهند شد که خشم خیابان را دوچندان می‌کند، یا با خطر استعفا و سقوط زودهنگام کابینه‌ها روبرو می‌شوند؛ اتفاقی که بستر را برای روی کار آمدن نیروهای ملی‌گرای رادیکال و ضداتحادیه اروپا فراهم خواهد ساخت.

 پایان یک توهم تاریخی

اروپا اکنون به «نقطه بی‌بازگشت» رسیده است. خیابان‌های پاریس و رم نشان دادند که سیاست مسکن‌درمانی بروکسل دیگر کارایی ندارد. پیش‌بینی ما این است که پاییز و زمستان امسال، داغ‌ترین و امنیتی‌ترین فصل اروپا در چند دهه اخیر خواهد بود؛ جایی که یا بروکسل باید استراتژی‌های هزینه‌ساز خارجی و ریاضتی خود را متوقف کند، یا خود را برای ظهور پدیده‌ای خطرناک‌تر از «جلیقه‌زردها» در مقیاسی قاره‌ای آماده سازد.