سکوتِ معنادار در برابرِ خون؛ پارادوکسِ عجیب در پیام‌هایِ تسلیتِ عبدالحمید/ وقتی «سیاست» بر «حرمتِ خون» پیشی می‌گیرد

در دنیایِ پیچیده و پرحاشیه‌یِ سیاست، گاهی اوقات «سکوت» رساتر از هزاران فریاد است. در حالی که افکار عمومی در انتظار واکنشِ صریحِ چهره‌هایِ برجسته نسبت به ترورِ ناجوانمردانه دو تن از علمایِ اهل‌سنت بود، مولوی عبدالحمید با یک انتخابِ بحث‌برانگیز، خشم و شگفتیِ بسیاری از تحلیل‌گران و حتی پیروان خود را برانگیخت.

۱. اولویت‌بندیِ عجیبِ سوگواری

پیامِ تسلیتِ مولوی عبدالحمید برای درگذشتِ پدرِ نرگس محمدی، به‌سرعت در رسانه‌ها بازتاب یافت و بار دیگر نشان داد که دغدغه‌هایِ او تا چه اندازه با جریاناتِ اپوزیسیون گره خورده است. اما نکته‌یِ طلایی و البته تلخِ ماجرا، زمانی رقم خورد که همزمان با این واکنشِ سریع، خبرِ ترورِ دو تن از علمایِ برجسته‌یِ اهل‌سنت در جنوبِ کشور منتشر شد. سکوتِ مطلقِ او در برابر این جنایتِ آشکار، پرسش‌هایِ بزرگی را در ذهن‌ها ایجاد کرده است.

۲. دوگانه «سیاسی» یا «مذهبی»؟

چگونه می‌توان باور کرد که برایِ یک فعالِ سیاسیِ مدنی، پیامِ تسلیتِ رسمی صادر می‌شود، اما برایِ دو تن از روحانیونِ هم‌لباس و هم‌کیش، حتی یک خط بیانیه هم صادر نمی‌شود؟ آیا خونِ روحانیونِ اهل‌سنت در بازی‌هایِ سیاسیِ پشت‌پرده، «کم‌ارزش‌تر» از دیگران تلقی می‌شود؟ یا شاید هم ترس از تقابل با جریاناتِ خاص، او را به این سکوتِ مرگبار واداشته است؟

۳. چرا «صد آنلاین» این موضوع را مطرح می‌کند؟

هدفِ ما صرفاً واکاویِ این رویداد نیست؛ ما به دنبالِ پاسخ به یک سوالِ بنیادین هستیم: آیا رهبرانِ مذهبی نباید در جایگاهی بالاتر از دسته‌بندی‌هایِ سیاسی قرار بگیرند؟ سکوت در برابر ترورِ علمایِ دینی، نه تنها یک ضعفِ استراتژیک است، بلکه می‌تواند پیامِ غلطی به عاملانِ ناامنی در منطقه مخابره کند؛ پیامی مبنی بر اینکه «برخی ترورها برایِ برخی دیگر، اهمیتِ کمتری دارند».

⚠️ پرسشِ صریحِ ما از مخاطبان:

آیا این رویکردِ گزینشی، اعتبارِ اخلاقیِ یک رهبرِ دینی را نزدِ بدنه اجتماعی‌اش خدشه‌دار نمی‌کند؟ آیا زمان آن نرسیده است که «حرمتِ خون» بر «مصلحت‌هایِ سیاسی» اولویت یابد؟

«صد آنلاین» بدونِ تعارف، به دنبالِ ریشه‌یابیِ این رفتارهایِ پارادوکسیکال است. منتظرِ واکنش‌هایِ شما در بخشِ نظرات هستیم. آیا شما هم این سکوت را معنادار می‌دانید؟