ابهام در روند پیگیری درخواست‌های شهروندان؛ آیا نقش سامانه‌های ۱۳۷ و ۱۸۸۸ در مناطق شهرداری تهران محدود شده است؟

مردم تهران که روزانه با مشکلاتی نظیر مدیریت زباله، خرابی آسفالت، نشت لوله‌ها و بی‌نظمی‌های شهری دست و پنجه نرم می‌کنند، ناگهان با یک دیوار بلند مواجه شده‌اند. سامانه‌هایی که قرار بود «پل ارتباطی» میان شهروند و مدیر باشد، اکنون با محدودیت‌های عجیب و غریب در پذیرش و پیگیری درخواست‌ها روبه‌رو هستند.

گزارش‌های رسیده به صد آنلاین نشان می‌دهد که فرآیند پیگیری درخواست‌ها در مناطق مختلف شهرداری، با کندی و از پیش برنامه‌ریزی‌شده رو به کاهش است و دو سامانه تلفنی 137 و 1888 هم یکی شده اند.

🔄 بازیِ دوطرفه در مناطق: خودی‌ها، خودشان را نظارت می‌کنند!

یکی از چالش‌های بنیادین و نگران‌کننده که در این ساختار جدید نمایان شده، فقدان نظارت مستقل است. در بسیاری از مناطق، «خودِ منطقه» پیگیر تماس‌هاست و «خودِ منطقه» نیز بر روند اجرای آن‌ها نظارت می‌کند!

این یعنی: «خودی، خودی را نظارت می‌کند!»

این روش که نه تنها اصول مدیریت مدرن، بلکه حتی ابتدایی‌ترین قواعد حسابداری و نظارتی را زیر پا می‌گذارد، راه را برای فساد، اهمال‌کاری و پنهان‌کاری باز می‌کند. وقتی بازوی اجرایی و بازوی نظارتی در یک اتاق باشند، چه کسی قرار است بر حق مردم که در شکایات‌شان آمده، ایستادگی کند؟

⚠️ خطاب به آقای زاکانی؛ توسعه با «انسداد» ممکن نیست!

آقای زاکانی، مدیریت شهری تهران نیازمند شفافیت و هوشمندسازی است، نه «سیاه‌کاری دیجیتال»!

پرسش‌های جدی از مدیریت شهری:

1. چرا در حالی که جهان به سمت «سامانه‌های گفتگو» (Conversational AI) و افزایش در دسترس‌پذیری حرکت می‌کند، شهرداری تهران به دنبال محدود کردن و تنگ‌تر کردن گلوگاه‌های ارتباطی است؟
2. آیا هدف از این محدودیت‌ها، پوشش دادن ناکارآمدی‌های اجرایی در سطح مناطق است؟
3. چرا ساختار نظارتی از حالت مستقل خارج شده و به یک «نظارتِ خود‌گردان» تبدیل شده که هیچ پاسخگویی‌ای در برابر شهروند ندارد؟

ادامه دارد.