چلسی 4-3 برایتون | راک اِند رول با ژابی

ژابی آلونسو نخستین بازی خود را روی نیمکت استمفورد بریج تجربه کرد و در اتخاذ تصمیماتش تردیدی به خرج نداد: قرار دادن دیبو مارتینز تازه خریداری‌شده درون چارچوب دروازه مقابل برایتون و اتکا به بازی ضدحمله‌ای به جای کنترل توپ؛ یک راک اند رول به تمام معنا.

چلسی ظرف نیم ساعت کار بازی را تمام کرد؛ با دو ضدحمله برق‌آسا برای نتو و ژوائو پدرو و یک ضربه کرنر هوشمندانه از رومئو لاویا در دقیقه پنج که از تردید مدافعان برایتون نهایت استفاده را برد تا از این مربی متولد تولوسا بابت اعتمادی که پس از ماه‌ها حاشیه‌نشینی به او کرده، قدردانی کند.

پرس از بالا و مهم‌تر از آن، خروج فوق‌العاده سریع با توپ برای عبور از پرس حریف، تقریباً بدون اتکا به خط هاپک و ارسال مستقیم توپ برای هافبک‌های تهاجمی نظیر پالمر، راجرز، هاتو و ژوائو پدرو که سه فرصت به دست آورد (یکی بسیار جدی) و یکی را گل کرد. این چلسی پرانرژی و دقیق، وعده هیجانات بالایی را به هوادارانش می‌دهد، آن هم در تمام خطوط.

زیرا خط دفاعی تیم، بی‌آنکه کاملاً متزلزل باشد، به اندازه عناصر تهاجمی اطمینان‌بخش نیست. به محض اینکه برایتون اندکی فشار را بیشتر کرد، با چاشنی شانس به گل یالکویه رسید؛ یک ضربه والی فوق‌العاده که روی ریباند نخست دیبو مارتینز (که در نیمه اول خوب کار کرده بود) وارد دروازه شد.

در نیمه دوم، برایتون ریتم بازی را بالا برد و چلسی عقب نشست. تیم ژابی که با چند ضدحمله و مالکیتی در حدود ۲۰ درصد راحت به نظر می‌رسید، خیلی زود به دردسر افتاد؛ به طوری که در فاصله نیم ساعت مانده به پایان، نتیجه ۳ بر ۲ شد و تیم میهمان که پرتلاش و آرام نشان می‌داد چند فرصت را از دست داد.

ژابی دست به سه تعویضزد و پیش از آنکه اوضاع وخیم‌تر شود و در شرایطی که دیبو مارتینز با چند واکنش مانع از ثبت گل ۳ بر ۳ شده بود، نبوغ پالمر از راه رسید تا تیم را از شوک خارج کند و گل چهارم را بزند. گل دقیثقه 96 گروس نیز مانع برد چلسی نشد. پیروزی شایسته در زمین که البته با آرامش و مدیریت مناسب همراه نشد.