به گزارش خبرنگار اقتصادی صد آنلاین، برخی کارشناسان معتقدند دولت میتوانست از ماهها پیش با دو اقدام ساده، از رسیدن به نقطه بحرانی جلوگیری کند. نخست، «شفافیت در اطلاعرسانی»؛ به جای سکوت، شرایط واقعی تأمین سوخت به مردم توضیح داده شود و با تکیه بر فرهنگ مسئولیتپذیری ایرانیان، از آنها درخواست صرفهجویی شود.
اما راهکار دوم، یک مدل «برنده-برنده» است: طرح پاداش به جای جریمه.
در حالی که دولت مدعی است هر لیتر بنزین پالایشگاهی برایش ۸۷ هزار تومان هزینه دارد، منطقیترین راه این است که بخشی از این سود (مثلاً ۵۰ هزار تومان) را به عنوان پاداش به شهروندانی بدهد که در مصرف خود صرفهجویی کرده و سهمیه خود را بازگردانند.
تجربه موفق دولت شهید رئیسی در مدیریت مصرف برق نشان داد که وقتی دولت به جای فشار، از مدل «پاداش» استفاده میکند، مصرف تا ۲۰ درصد کاهش مییابد. تکرار این الگو در حوزه بنزین میتوانست به راحتی اختلاف تولید و مصرف را پوشش دهد.
بزرگترین خطر این است که اجازه دهیم شرایط به نقطه انفجار برسد و سپس در فضای پرتنش جنگی، تصمیماتی گرفته شود که منجر به هرج و مرج شود و در نهایت، با توجیهاتی نظیر «جلوگیری از قحطی»، هزینههای سنگینی بر دوش مردم گذاشته شود. زمان مدیریت هوشمندانه است، نه مدیریت بحرانمحور.