استراتژیِ «کشتی‌سازی» یا «بندر»؛ چرا ایران در تله‌ی راهبردیِ آمریکا گرفتار شده است؟

به گزارش صد آنلاین؛ ریچارد مدهرست، روزنامه‌نگار مستقل بریتانیایی، در تحلیلی جنجالی و با استفاده از استعاره‌ی بازی مشهور «Age of Empires» (عصر فرمانروایان)، سیاست‌های راهبردی ایران در مواجهه با ایالات متحده را به باد انتقاد گرفت.

استعاره‌ای برای یک شکست راهبردی:

مدهرست می‌گوید: «تمرکزِ انحصاری ایران بر هدف قرار دادن پایگاه‌های آمریکا، دقیقاً مانند بازی استراتژیک Age of Empires است؛ جایی که بازیکن به‌جای تخریبِ بندرگاه‌ها (کارخانه‌های کشتی‌سازی) که مدام نیروی نظامیِ دشمن را تولید می‌کنند، وقت خود را صرف غرق کردنِ تک‌تک کشتی‌های در حالِ تولید می‌کند.»

هشدارِ سنگین برای تهران:

این تحلیل‌گر بریتانیایی در ادامه می‌افزاید: «نتیجه‌ی این استراتژی کاملاً مشخص است؛ کشتی‌ها (توان نظامی و حضور آمریکا) با سرعت و به صورت انبوه بازسازی و جایگزین می‌شوند تا در نهایت، نیروی مدافع (ایران) را از پا درآورند. تا زمانی که قدرتِ تولیدِ بحران و نیروی نظامیِ آمریکا در اتاق‌های فکر و زیرساخت‌های کلان آن (بندرگاه‌های اصلی) هدف قرار نگیرد، فرسایشِ توانِ ایران اجتناب‌ناپذیر است.»

نگاهی به آینده:

این دیدگاه مدهرست، بازتاب‌دهنده‌ی بخشی از نظرات منتقدان سیاست‌های منطقه‌ای است که معتقدند تکیه صرف بر پاسخ‌های متقارن و میدانی به پایگاه‌های آمریکا، بدون تغییر در موازنه‌ی کلانِ قدرت، صرفاً «بازی در زمینِ حریف» است.

آیا ایران باید در استراتژیِ تقابلی خود تجدیدنظر کند و به جای هدف قرار دادنِ «کشتی‌ها»، به سراغِ «بندرگاه‌ها» برود؟