میراثی که هر هفته جشن گرفته می‌شود؛ چرا تقویم جهانی پر از «روز استقلال از بریتانیا» است؟

به گزارش خبرنگار بین الملل صد آنلاین،  شاید عجیب به نظر برسد، اما اگر به تقویم جهانی نگاهی بیندازید، به‌طور میانگین در هر ۷ روز، یک کشور در گوشه‌ای از کره زمین در حال برگزاری جشن استقلال از امپراتوری سابق بریتانیا است. این حقیقت آماری که ریشه در گستردگی بی‌سابقه استعمار بریتانیا در سده‌های گذشته دارد، امروزه به یکی از جالب‌ترین سوژه‌های تحلیلگران تاریخ و آمار تبدیل شده است.

ریاضیات استقلال؛ هر ۵.۸ روز یک جشن

بررسی‌های تاریخی نشان می‌دهد که حدود ۶۳ تا ۶۵ کشور جهان در طول تاریخ، استقلال خود را از بریتانیا به دست آورده‌اند. از قدرت‌های بزرگی چون ایالات متحده، هند و پاکستان گرفته تا کشورهای کوچکی در حوزه کارائیب و اقیانوسیه. محاسبات ساده ریاضی نشان می‌دهد که اگر ۳۶۵ روز سال را بر این تعداد تقسیم کنیم، به عدد خیره‌کننده ۵.۸ می‌رسیم. به زبان ساده‌تر، هر هفته در یک نقطه از جهان، پرچم بریتانیا پایین کشیده شده و پرچم ملی جدیدی به اهتزاز درآمده است.

امپراتوری که خورشید در آن غروب نمی‌کرد

این حجم از جشن‌های استقلال، بازتابی از دوران اوج امپراتوری بریتانیا است؛ زمانی که این کشور بر بیش از ۲۴ درصد از مساحت کل خشکی‌های زمین و حدود ۴۱۲ میلیون نفر جمعیت (در آن زمان) حکمرانی می‌کرد. گستردگی این قلمرو به قدری بود که اصطلاح «امپراتوری که خورشید در آن غروب نمی‌کرد» برای آن به کار می‌رفت؛ حالا اما به نظر می‌رسد میراث آن دوران، «تقویمی است که جشن‌هایش تمام نمی‌شود.»

ترافیک استقلال در ماه اوت

البته این جشن‌ها به‌طور دقیق در تمام هفته‌های سال پخش نشده‌اند. ماه «اوت» (مرداد و شهریور) شلوغ‌ترین ماه برای دیپلمات‌های بریتانیایی در تاریخ بوده است؛ چرا که کشورهای پرجمعیتی مثل هند، پاکستان، افغانستان و جامائیکا همگی در این ماه استقلال خود را جشن می‌گیرند.

پارادوکس بزرگ: کشوری بدون روز ملی

در حالی که بریتانیا به ده‌ها کشور جهان «روز استقلال» هدیه داده است، خودِ این کشور یک پارادوکس بزرگ در تقویم دارد: بریتانیا (انگلستان) هیچ «روز ملی» یا «روز استقلال» رسمی در تقویم خود ندارد! در حالی که نیمی از جهان سالگرد جدایی از لندن را با رژه و آتش‌بازی جشن می‌گیرند، در خود لندن روزی به نام «روز بریتانیا» وجود ندارد.

این حقیقت آماری نه تنها وسعت استعمار در قرون گذشته را یادآوری می‌کند، بلکه نشان می‌دهد که ساختار سیاسی جهان مدرن تا چه حد تحت تأثیر فروپاشی این امپراتوری شکل گرفته است؛ میراثی که هر ۷ روز یک‌بار، در گوشه‌ای از جهان با شادی و افتخار ملی گرامی داشته می‌شود.