رئیسجمهوری آمریکا با تکرار برخی ادعاهای بیاساس و بهرغم تأکید ایران بر خطوط قرمز خود، بار دیگر گفت که در توافق احتمالی با ایران، اجازه هیچگونه غنیسازی اورانیوم را نخواهیم داد.
یک منبع مطلع ایرانی در گفتوگویی بیان کرد که پیشنهاد مکتوب آمریکا درباره توافق در مذاکرات عمان «خیالبافانه و یکجانبه» بوده به گونهای که ایران نمیتواند آن را مبنایی منصفانه برای سازشی احتمالی در نظر بگیرد.
عباس عبدالخانی در یادداشتی برای دیپلماسی ایرانی مینویسد: نکته حائز اهمیت تأثیر همافزا و مکمل این سه سند کلیدی در کنار یکدیگر است. ترکیب تسهیل رویههای گمرکی، اعطای ترجیحات تعرفهای و تضمین حقوق سرمایهگذاران، بستری پویا برای رشد پایدار روابط اقتصادی ایجاد میکند. در شرایطی که ایران بهدنبال تنوعبخشی به شرکای تجاری و توسعه بازارهای منطقهای است، این الگو میتواند بهعنوان نمونهای موفق برای تعامل با سایر کشورهای حاشیه خلیج فارس مورد استفاده قرار گیرد.
رئیس جمهور در گفتوگو با تلویزیون عمان با بیان اینکه ما در این جهانی که دیگران در آن بازیگری میکنند، میتوانیم از بازیگران بزرگ و تأثیرگذار باشیم، گفت: کشورهای اسلامی از سرمایههای فراوان، نیروی انسانی برجسته، فرهنگ غنی و تمدنی دیرینه برخوردارند. بنابراین، ما میتوانیم وارد میدان شویم و نقشآفرینی کنیم. نباید منتظر بمانیم که دیگران برای ما بازی طراحی کنند. ما هم توان آن را داریم که در این صحنه جهانی، نقشآفرین و بازیگر مؤثر و تعیینکننده باشیم.
اروپاییها به سیاست «همه چیز یا هیچ چیز» رو آوردهاند
جلال خوشچهره در یادداشتی می نویسد: چنین مینماید که موضوع ایران و اعلام خط قرمز از سوی تروئیکای اروپایی به مثابه ابزاری برای مانع تراشی مقابل واشنگتن هم میتواند تفسیر شود. طرفه این که واشنگتن در گفتوگوهای خود با تهران قائل به حرکت گام به گام در حل اختلافات جاری است؛ درحالی که تروئیکای اروپایی بر "توافق بر سر همه چیز" یا "عدم توافق بر سر هیچ چیز" اصرار میکند.
اهرم فشار دیپلماتیک طالبان در برابر حقوق مشروع ایران
امیرخان متقی، سرپرست وزارت خارجه طالبان، در مجمع گفتوگوی تهران با ابراز تأسف از خشکسالی سیستان و بلوچستان، تأمین آب را «وظیفه شرعی» خواند و مدعی پایبندی به معاهده هیرمند شد. با این حال، این اظهارات در تضاد با اقدامات عملی طالبان است. تصاویر ماهوارهای نشان میدهند که طالبان آب هیرمند را به شورهزار گودزره هدایت کرده و از رهاسازی حقآبه ایران خودداری میکند. این تناقض میان گفتار و عمل، یادآور سیاستهای دولت اشرف غنی است که آب را بهعنوان اهرم فشار علیه ایران به کار گرفت.
علی موسوی خلخالی مینویسد: در حالی که گفته میشود روابط تل آویو و واشینگتن به دلایل مختلف ازجمله موضوع ایران و پرونده فلسطین و غزه، به گرمی سابق نیست، این گونه به نظر میآید که طرف اسرائیلی قصد دارد نهایت فشار ممکن را به دولت ترامپ وارد کند تا لااقل در موضوع ایران بدون آنچه مد نظر اسرائیل است توافقی به دست نیاید. دولت تلآویو برای رسیدن به این اهداف حتی حاضر است در واشینگتن کودتایی رنگین راه بیندازد و رئیس جمهوری امریکا را از خود برنجاند.
محمد محمودیکیا در یادداشتی مینویسد: به نظر، آنچه در جهان امروز در حال وقوع است، در اصل، نزاع بر سر آینده «نظم» است. درحال حاضر نظمی که پس از جنگ جهانی دوم شکل گرفت و به «نظم ۱۹۴۵» شهرت یافت، دیگر کارکرد مؤثری ندارد. صدای فروپاشی این نظم، اکنون بلندتر از همیشه به گوش میرسد. مفروضاتی که این نظم بر آنها استوار بود، از مفهوم مرز و حاکمیت ملی گرفته تا تمامیت ارضی کشورها، امروزه عملاً بیاثر شدهاند.