200میلیون رحم اجاره ی ، خون بهای آینده ی پسرم است

صد آنلاین | می دانستم پولی که برای اجاره دادن رحم خود می گیرم بیشتر خون بهای من است. اگر کریم به هر دلیلی آزاد می شد یا از زندان فرار می کرد پیدایم می کرد و مرا می کشت.

کد خبر: ۹۰۲۳۵

تاریخ: ۱۵ خرداد ۱۴۰۳ - ۱۷:۳۰

به گزارش صد آنلاین ، خیلی‌ها ممکن است بگویند همه چیز در زندگی پول نیست. اما برای بسیاری از افراد که زندگی شان به پول وابسته است و تنها پول است که آینده آن‌ها را رقم می‌زند این حرف معنایی ندارد. بسیاری از زنان و دخترانی که گرفتار کودک همسری می‌شوند و یا برای امرار معاش خود و خانواده مجبور به فروش تخمک و اجاره دادن رحم هستند از این دست افرادند. برای آن‌ها «همه چیز پول نیست» بیشتر شبیه به شعاری تو خالی از طرف قشری است که هیچ وقت گرسنگی نکشیده اند که عاشقی یادشان برود.طاهره یکی از همان دخترهاست که سالهاست تاوان بی پولی را پس می‌دهد هم در خانه پدر و هم در خانه مردی که قرار بود همسرش باشد، اما ...

فقط ۱۵ سالم بود که به اصرار پدرم با یک مرد ۴۰ ساله ازدواج کردم. کریم کامیون داشت و به شهر ما رفت و آمد می‌کرد. گفته بود مرا موقع خرید نخ برای بافت گلیم دیده و عاشقم شده. پیشنهاد ۲ میلیون پول نقد به عنوان شیرب‌ها را به پدرم داده بود. ۱۲ سال پیش ۲ میلیون تومان برای مردی که ۷ سر عائله داشت پول خوبی بود. هر چه گریه و التماس کردم هیچ فایده‌ای نداشت. مادرم مدام می‌گفت به شکم گرسنه خواهر و بردارهایت فکر کن. یکی نبود بگوید کس دیگری این بچه‌ها را درست کرده و حالا من باید نانشان را با جانم تامین کنم. اینجا بود که فهمیدم «همه چیز پول نیست» یک شعار توخالی و مسخره است. در واقع برای بعضی آدم‌ها که همیشه محتاج نان شب هستند همه چیز پول است. ازدواج کردم. شدم زن مردی که در ۵ سال زندگی مشترک یک کلمه محبت آمیز از دهانش در نیامد. یا در جاده بود و من را در یک خانه کوچک و نمور در پایین‌ترین نقطه شهر تنها می‌گذاشت و یا وقتی هم بود فقط کتک می‌خوردم. یک سال بعد از ازدواجم باردار شدم و خدا «علی» پسرم را به من داد. حالا دیگر تنها دلخوشی زندگی من علی بود. از پدر و مادرم خبر نداشتم. آن‌ها هم هیچ سراغی از من نمی‌گرفتند. پسرم هنوز ۴ سالش نشده بود که کریم را به جرم حمل مواد مخدر دستگیر کردند. وقتی برای اولین بار به ملاقاتش رفتم گفت اگر بفهمم دست از پا خطا کرده‌ای هر طور شده از اینجا بیرون می‌آیم و تکه تکه ات می‌کنم.

کمی پول در کمد خانه مخفی کرده بود گفت آن‌ها را بردارم و پیش پدر و مادرم برگردم تا وضعیت آزادی او مشخص شود. وقتی به خانه رسیدم با خودم گفتم ۵ سال است پدر و مادرم هیچ سراغی از من نگرفته اند حالا با یک بچه کجا بروم.

پول‌ها را پیدا کردم. تصمیم گرفتم از پسرم را بردارم و از آن خانه بروم. با هزار بدبختی توانستم در خانه‌ای به عنوان مستخدم کار پیدا کنم. اتاق کوچکی هم به من دادند تا علی را آنجا نگه دارم. سه سال تمام در آن خانه کلفتی کردم. شب‌ها درس هم می‌خواندم. نمی‌خواستم وقتی علی بزرگ شد بگوید مادرم بی سواد است یا تا ۵ ابتدایی بیشتر درس نخوانده. هر کتابی که دستم می‌آمد می‌خواندم. علی باید راهی مدرسه می‌شد. او را ثبت نام کردم. می‌دانستم کریم هنوز زندان است و حکم ابد گرفته. فهمیدم برای پدرم پیغام فرستاده که بیاید و من را پیدا کند. می‌دانستم پدرم حوصله این کار‌ها را ندارد. به کریم گفته بود دخترم را سال‌ها پیش به تو دادم و دیگر نسبتی با او ندارم. خانم خانه فرد مهربانی بود. دوستان زیادی هم داشت. یک روز صدایم کرد و گفت: «طاهره می‌خوای یه پول خوب به دست بیاری وبرای آینده فرزندت سرمایه گذاری کنی؟» ترسیدم گفتم: «خانم من کار خلاف نمی‌کنم». بعد از اینکه حسابی خندید گفت: «دختر خوب مگه تا حالا که اینجا کار می‌کردی از من خلافی دیدی؟» از حرفی که زده بودم شرمنده شدم. راست می‌گفت خانواده خوبی بودند وبه من و پسرم هم خیلی رسیدگی می‌کردند. حتی دختر‌های شیرین خانم وقتی فهمیدند درس می‌خوانم به من زبان انگلیسی هم یاد می‌دادند. شیرین خانم گفت: «دختر یکی از دوستانش خیلی دوا و درمان کرده و حتی به خارج از کشور هم رفته، اما نتوانسته باردار شود و حالا به دنبال شخصی می‌گردد برای اجاره کردن رحم». می‌گفت تو را دیده و از قیافه و ظاهرت خوشش آمده. اگر قبول کنی پول خوبی می‌گیری و می‌توانی برای آینده پسرت پس انداز کنی.

۲۰۰ میلیون؛ خون بهایی که برای آینده پسرم گرفتم
همه چیز از آنجا شروع شد و سه ماه بعد من با در دست داشتن مدارک پزشکی که نشان می‌داد سالم هستم می‌توانم یک بچه سالم را در بطن خودم پرورش دهم پای میز قرار داد با خانواده‌ای نشستم که سال‌ها بود دلشان می‌خواست بچه دار شوند، اما نمی‌شد.

وقتی داشتم قرارداد را امضا می‌کردم می‌دانستم کریم قطعا به خاطر این کار مرا می‌کشد، اما برایم مهم نبود. زندگی ام را کف دست گرفته بودم تا آینده پسرم را بسازم. می‌دانستم پولی که برای اجاره دادن رحم خود می‌گیرم بیشتر خون بهای من است. اگر کریم به هر دلیلی آزاد می‌شد یا از زندان فرار می‌کرد پیدایم می‌کرد و مرا می‌کشت. وقتی ماجرای ترسم از کریم را گفتم آن‌ها مرا به یکی از شهرستان‌های شمالی ایران فرستادند. با پسرم علی در یک خانه ویلایی کوچک که خانه سرایداری ویلای اصلی بود زندگی می‌کردیم. هیچ کاری نمی‌کردم و یک زن و شوهر مسن که آن‌ها هم کارگر آن خانه بودند تمام مدت ۹ ماه را از من و پسرم مراقبت کردند. من در ازای گرفتن ۲۰۰ میلیون تومان و ماهیانه ۵ میلیون تومان در نهایت یک دختر زیبا برایشان به دنیا آوردم. الان سه سال از آن روز‌ها می‌گذرد و علی بزرگ‌تر شده و وقتی به او نگاه می‌کنم به خاطر داشتنش روزی هزار بار شکر می‌کنم. من با آن پول چرخ خیاطی خریدیم و خانه کوچکی اجاره کردم و حالا برای مردم خیاطی می‌کنم و با درآمدم زندگی خودم و علی را می‌گذرانم. البته چند تا شاگرد هم دارم که به آن‌ها زبان انگلیسی یاد می‌دهم. دختر‌های ۱۰ تا ۱۵ سال. اغلب خانواده هایشان پول چندانی برای آموزش آن‌ها ندارند. اما حتی شده رایگان درس می‌دهم که آینده شان مثل من نشود. شیرین خانم هم هنوز گاهی به ما سر می‌زند. چند روز پیش که آمده بود گفتم باز هم اگر کسی رحم اجاره‌ای خواست حاضرم یک بار دیگر این کار را بکنم. لبخند زد و گفت: «منتظر خبرم باش!»