آثار باستانی استان کردستان ، “غار کرفتو”

صد آنلاین | “غار کرفتو” یکی از آثار باستانی بسیار زیبای استان کردستان می باشد که در شمال شهر دیواندره قرار گرفته است.

کد خبر: ۸۹۳۶۴

تاریخ: ۱۱ خرداد ۱۴۰۳ - ۰۸:۲۸

به گزارش صد آنلاین ، استان کردستان، در دامنه‌ها و دشت‌های پراکنده رشته کوه‌های زاگرس میانی، استانی سرسبز و زیباست که می‌تواند به یکی از قطب‌های گردشگری تبدیل شود.

این استان حدود ۱/۷ درصد از ساخت کل کشور را شامل می‌شود و حدود ۱/۵ میلیون نفر جمعیت دارد.
شهرستان دیواندره که در شمال این استان قرار گرفته است به رغم اینکه تنها حدود ۱۵ ٪ از وسعت استان کردستان را شامل می‌شود، تمدنی چهار هزار ساله دارد.
آثار باستانی غار کرفتو نشانگر وجود تمدن و حیات تا دو هزار سال قبل از میلاد در این منطقه است. این غار در ۳۱ کیلومتری شمال غرب شهر دیواندره در استان کردستان قرار گرفته و یکـی از آثـار معـماری صخـره‌ای مـربـوط به قـرن سـوم مـیـلادی است. این غار، که غاری آهکی است در دوران سوم زمین شناسی شکل گرفته است و بخش‌هایی از آن، دست کند است و کتیبه‌هایی از دوران پیش از تاریخ دارد.
با توجه به تحقیقات به عمل آمده، در دوران مزوزوییک کرفتو در زیر آب بود و در اواخر این دوره ارتفاعات آن از آب خارج شد. غار کرفتو از غار‌های آهکی و طبیعی است که در ادوار مختلف جهت استفاده و سکونت انسان تغییر حالت داده و با معماری صخره‌ای در چهار طبقه، در دل کوه حفر شده است. طول غار حدود ۷۵۰ متر است و راه‌های فرعی متعددی از آن منشعب می‌شود. در طول سکونت انسان در این غار، تغییرات و دگرگونی‌های عمده و دخل و تصرفات بسیار در آن به وجود آمده و حجاران هنرمند، به زیبایی، فضا‌هایی را در مدخل‌های غار تراشیده و اتاق ها، راهرو و دالان‌های متعددی را به وجود آورده اند.

غار کرفتو در ارتفاعی بیش از ۱۰۰ متر از سطح زمین قرار دارد و محل قرار گیری آن به گونه‌ای است که باد به درون غار راه پیدا نکند و اصطلاحا بادگیر نباشد. همین موقعیت سبب شده تا در زمستان برف، دامنه جنوبی را نپوشاند، اما ۵۰۰ متر آن طرف‌تر و در جنوب شرقی غار، زمین را سفیدپوش کند. زمستان‌های گرم و تابستان‌های خنک از جمله ویژگی‌های خارق العاده‌ی این غار هستند که بسیاری را حیرت زده می‌کنند. دو چشمه، در پایین غار قرار دارند که با جوشیدن آبی گوارا از قلب زمین زندگی را در این محل، ممکن کرده و سال‌ها در اختیار انسان‌های غارنشین بوده اند.
این اثر ارزشمند در تاریخ ۲۰ بهمن ۱۳۱۸ با شماره‌ی ثبت ۳۳۰ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.