ستون کابینه نتانیاهو در حال فروپاشی است/ اختلافاتی که از درون باعث شکاف شد

صد آنلاین | اختلافات شدیدی در هفته های اخیر میان مقامات ارشد دستگاههای نظامی اسرائیل و در رأس آنها یوآو گالانت وزیر جنگ و هرتزی هالیوی رئیس ستاد مشترک این رژیم با بنیامین نتانیاهو نخست وزیر رژیم اشغالگر بر سر جنگ در غزه به وجود آمده است.

کد خبر: ۸۴۱۸۴

تاریخ: ۱۴ ارديبهشت ۱۴۰۳ - ۱۲:۳۰

به گزارش صد آنلاین ، روزنامه یدیعوت آحارنوت در گزارشی در این باره نوشت: سران این دستگاههای اطلاعاتی خواستار تصمیم‌گیری نهایی نتانیاهو درباره پنج موضوع استراتژیک هستند که به باور آنها برای پایان دادن به جنگ با نوار غزه و رویارویی با حزب الله، ضروری است. اما آنها بر این باورند که نتانیاهو از تصمیم گیری در این باره جلوگیری می کند و در نتیجه ارتش اسرائیل را از اقدام به نحوی که منجر به تحقق اهداف جنگ شود، منع می‌کند.

منابع رسانه‌ای عصر امروز (پنج‌شنبه) از تظاهرات یهودیان «حریدی» علیه برنامه کابینه اسرائیل برای تصویب قانون سربازی خبر دادند.

این روزنامه عبری، اختلاف کنونی را مشابه شکاف شدید بین مقامات نظامی رژیم اشغالگر در آستانه جنگ شش روزه ژوئن ۱۹۶۷ یعنی سه روز قبل از حمله پیش دستانه این رژیم به نیروی هوایی کشورهای عربی دانست.

ارتش رژیم صهیونیستی از نخست وزیر و کابینه نظامی گسترده این رژیم خواستار تصمیم گیری درباره پنج موضوع است:

۱- اسرای صهیونیست

ارتش رژیم اشغالگر از نتانیاهو می خواهد درباره توقف جنگ به مدت نامحدود تصمیم گیری کند تا امکان دستیابی به یک توافق فراگیر یک یا چند مرحله ای فراهم شود.

رهبر اپوزیسیون رژیم اشغالگر گفت اگر دولت کنونی برکنار نشود، قیمت‌ها همچنان افزایش می‌یابد.

ارتش این رژیم با حمایت سازمان جاسوسی داخلی (شاباک) به نتانیاهو اعلام کرده است که خواه جنگ ادامه یابد و نیروهایش وارد رفح شوند یا جنگ برای مدتی متوقف شود، قادر به شکست دادن حماس خواهد بود.

۲- مرحله پس از جنگ در غزه

دومین مسأله استراتژیک در این زمینه مرحله پس از پایان جنگ در غزه است که ارتش رژیم اشغالگر بر این باور است که تردید نتانیاهو و به ویژه عدم اقدام سیاسی برای تشکیل یک دولت غیرنظامی جایگزین، به معنی بازگشت حماس و تقویت جایگاه و حضور آن در مناطقی است که به گمان اشغالگران از آنجا عملا پاکسازی شده است.

ارتش رژیم اشغالگر ادعا می کند که ورود به رفح، بدون تشکیل یک دولت جایگزین برای دولت حماس هیچ فایده ای نخواهد داشت. زیرا به محض خروج ارتش این رژیم از منطقه، حماس بار دیگر کنترل بر منطقه مرزی با مصر و فعالیت در تونل ها را از سر خواهد گرفت.

رسانه‌های صهیونیستی از تردید مقامات سابق بخش امنیتی رژیم صهیونیستی درباره حمله زمینی به شهر رفح واقع در جنوب غزه خبر می‌دهند؛ مساله‌ای که نمایانگر بحران استراتژیک در کابینه جنگ این رژیم است.

ارتش اشغالگر بر این گمان است که این رژیم دو گزینه در پیش رو دارد: الف) تشکیل یک حکومت نظامی که نیازمند حضور دو لشکر از نیروهای نظامی این رژیم است که به صورت دائمی در نوار غزه باقی بمانند و بر این منطقه حکومت کنند. ب) توافق نتانیاهو با آمریکا درباره تشکیل یک کابینه وابسته به تشکیلات خودگردان به طوری که نزدیک به جنبش فتح باشد و این امر با موافقت ضمنی محمود عباس رئیس تشکیلات خودگردان و حمایت یک نیروی عرب تشکیل شده از سوی امارات، مصر، اردن و شاید عربستان و بحرین انجام گیرد.

یدیعوت آحارنوت می افزاید: چنین اقدامی، می طلبد که نتانیاهو و کابینه اش به درخواست آمریکا مبنی بر موافقت با «راه حل تشکیل دو دولتی» در سرزمین فلسطین موافقت کنند.

۳- رفح

سومین مساله در این زمینه شهر رفح است که ارتش رژیم اشغالگر از چند ماه پیش تاکنون ادعا می کند طرح های قابل اجرایی برای جابجایی حدود یک میلیون آواره که در این شهر مستقر شده اند دارد تا پس از آن در داخل و اطراف آن به عملیات نظامی برای نابودی گردان های حماس در این شهر بپردازد. هالیوی رئیس ستاد مشترک رژیم صهیونیستی بارها این طرح ها برای انتقال

شبکه ۱۲ رژیم صهیونیستی گزارش داد که کابینه جنگ ۱۲ روز است که درباره پرونده اسیران مقاومت در نوار غزه بحثی نکرده و مذاکرات و جنگ به بن بست رسیده است.

۴- رویارویی نظامی بین اسرائیل و حزب الله

ارتش رژیم صهیونیستی نگران است که این رویارویی برای مدتی طولانی ادامه یابد و به یک وضعیت عادی تبدیل شود. در نتیجه شهرک نشینان مناطق نزدیک مرز با لبنان قادر به بازگشت به شهرک های اشغالی شان نباشد. در چنین وضعیتی، ارتش رژیم اشغالگر بر این باور است که گسترده کردن دامنه جنگ در مقابل حزب الله، باید فقط بعد از یکسره شدن وضعیت جنگ در نوار غزه انجام گیرد.

۵- بودجه نهادهای اطلاعاتی و نظامی

ارتش اشغالگر معتقد است که این موضوع مبهم است و چنین مساله ای برای رویارویی احتمالی با ایران از اهمیت فراوانی برخوردار است. این بدان معنی است که ارتش اشغالگر، فشارهایی را برای افزایش بودجه امنیتی این رژیم وارد می کند.