چه کنیم تا مورد پذیرش امام زمان علیه السلام باشیم/ برنامۀ عملی

صد آنلاین | در یک جمله می‌توان گفت: «ایمان و عمل صالح» سبب قرب به خداوند سبحان و عنایت بیشتر ایشان می‌گردد، اما خداوند سبحان در قرآن کریم، شاخصه‌های ایمان و مصادیق عمل صالح را تبیین نموده است؛ که در این مختصر، فقط چند شاخصۀ مهم که شاید کمتر مورد توجه قرار گرفته باشد، ایفاد می‌گردد.

کد خبر: ۷۴۳۹۱

تاریخ: ۱۴ اسفند ۱۴۰۲ - ۱۰:۳۳

در یک جمله می‌توان گفت: «ایمان و عمل صالح» سبب قرب به خداوند سبحان و عنایت بیشتر ایشان می‌گردد، اما خداوند سبحان در قرآن کریم، شاخصه‌های ایمان و مصادیق عمل صالح را تبیین نموده است؛ که در این مختصر، فقط چند شاخصۀ مهم که شاید کمتر مورد توجه قرار گرفته باشد، ایفاد می‌گردد.

{$sepehr_media_125704_400_300}

●- ابتدا باید بدانیم و یقین نماییم که مشمول رحمت إلهی و مورد عنایت و پذیرش حجّت الله، امام مهدی علیه السلام هستیم که مسلمان، شیعه و از منتظران ظهور و قیام ایشان می‌باشیم و مترصدیم تا بیشتر مورد پذیرش ایشان واقع گردیم. کسی که به این مهم توجه نکند، نسبت به بزرگترین نعمتی که خداوند منّان به او داده، ناشکری می‌کند! (این شرح را حتماً بخوانید).

{$sepehr_mmedia_193_400_300}

{$sepehr_key_2788}

برنامۀ عملی

بدیهی است که برای قُرب بیشتر، ارتباط صمیمانه‌تر و پذیرش بیشتر از جانب ایشان، باید بدانیم که امام از امّتش چه انتظاراتی دارند و چه کسانی نزد او محبوب‌تر می‌باشند و به چه کسانی عنایت بیشتری دارند و بکوشیم تا آنگونه باشیم؟!

الف - مکرر در مباحث گوناگون بیان شد که گام نخست در هر امری، حصول «شناخت» می‌باشد. آدمی تا کسی یا چیزی را نشناسد، نه او را دوست دارد، نه از او بدش می‌آید، نه به سویش می‌رود و نه از او دوری می‌جوید!

امام کاظم علیه السلام فرمودند: «أفضَلُ العِبادَةِ بَعدِ المَعرِفَةِ‌ إِنتِظارُ‌ الفَرَجِ» (تحف العقول ص403)

- برترین عبادت بعد از شناختنِ او (خداوند متعال)،‌ انتظار فرج و گشایش است».

در دعای شریف «اَللّهُمَّ عَرِّفْنى نَفْسَكَ ...»، معارف و حکمت‌های بسیاری نهفته است، از جمله آن که: یک - شناخت مقدم است، دو - شناخت از بالا به پایین است؛ سه - ما نمی‌توانیم بشناسیم، بلکه خدا باید بشناساند؛ چهار - باید خواهان این شناخت باشیم.

بی‌تردید، کسی که خدا را نمی‌شناسد، نمی‌تواند پیامبرش را بشناسد و کسی که نبوت و ایشان را نشناسد، امامش را نخواهد شناخت، و کسی که امامش را نشناسد، به طور کلی از صراط مستقیم و دین خدا گمراه می‌شود و در گمراهی و به مرگ جاهلیت می‌میرد.

از این‌رو، همه باید برای شناخت هر چه بیشتر که بالاترین عبادت است، وقت بیشتری بگذاریم و به آن اهتمام ورزیم؛ باید در راستای خداشناسی، «ولایت و امامت» شناس باشیم و سپس نسبت به شناخت حضرتش در مقام ولایت و امامت، اهتمام ورزیم. حضرت امام علیه السلام، به شیعیان و یاران با معرفت، توجه خاص و بیشتر دارند.

در زیارت عاشورا، نه یک یا دو شخص، بلکه امّتی را لعن می‌کنیم و دور از رحمت الهی به شمار می‌آوریم که امام را از مقام و مراتب إلهی‌شان کنار گذاشتند: «وَ لَعَنَ اللَّهُ اُمَّةً دَفَعَتْکُمْ عَنْ مَقامِکُمْ و َاَزالَتْکُمْ عَنْ مَراتِبِکُمُ الَّتی رَتَّبَکُمُ اللَّهُ فیها»؛ حال اگر کسی اصلاً نداند که این مقامات و مراتب کدامند، چگونه می‌تواند مدعی گردد که یک مسلمانِ شیعه می‌باشد؟!

ب - باید بدانیم و توجه داشته باشیم که حجّت الله و امام، خودش «وجه الله» است و نظر، توجه و جهتی جز به او ندارد - امام، در صدر، کمال و شدت «وَالَّذِينَ آمَنُوا أَشَدُّ حُبًّا لِلَّهِ» (البقره، 165) می‌باشند. از این‌رو، ضمن آن که حجّت خدا برای همگان می‌باشند و به همگان لطف و عنایت دارند، کسانی را دوست دارند که خداوند سبحان آنها را دوست دارد و خداوند سبحان، در آیات متعدد، تبیین نموده است که چه کسانی را دوست دارد، مانند: «وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُطَّهِّرِينَ» - «إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ» - «إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُتَوَكِّلِينَ» - «وَاللَّهُ يُحِبُّ الصَّابِرِينَ» ... و از جمله در یک آیه، مهم‌ترین شاخصه‌های بندگان محبوب خود را تبیین نموده است:

«يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا مَنْ يَرْتَدَّ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ فَسَوْفَ يَأْتِي اللَّهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَيُحِبُّونَهُ أَذِلَّةٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ أَعِزَّةٍ عَلَى الْكَافِرِينَ يُجَاهِدُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَلَا يَخَافُونَ لَوْمَةَ لَائِمٍ ذَلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ» (المائدة، 54)

- ای كسانی كه‏ ايمان آورده‏‌ايد هر كس از شما از آئين خود باز گردد (به خدا زيانی نمی‏رساند) خداوند در آينده جمعيتی را می‏آورد، كه آنها را دوست دارد و آنها (نيز) او را دوست دارند، در برابر مؤ منان متواضع و در برابر كافران نيرومندند، آنها در راه خدا جهاد می‏كنند و از سرزنش ‍ كنندگان هراسی ندارند. اين فضل خدا است كه بهر كس بخواهد (و شايسته ببيند) می‏دهد و (فضل) خدا وسيع و خداوند داناست.

ج - بنابراین، کسی که مترصد است تا امام زمان علیه السلام، بیشتر او را دوست داشته باشد و بیشتر پذیرای او به عنوان یک شیعه باشد، باید اولاً سعی نماید بیشتر و بیشتر خدا را بشناسد و او را دوست داشته باشد؛ ثانیاً نسبت به بندگان مؤمن خدا، تواضع و فروتنی داشته باشد و خود را مقابل آنان کوچک ببیند؛ ثالثاً نسبت به دشمنان خدا، عزیز (نفوذ ناپذیر و محکم) باشد؛ رابعاً در راه خدا مجاهدت نماید و جهاد یعنی هر گونه تلاش دشمن‌ستیز در هر موضع و سنگری؛ و بالاخره آن که از سرزنش دیگران نترسد.

شجاعت

امام زمان علیه السلام، یاران شجاع می‌خواهد و شجاعت فقط در حضور در میدان نبرد با دشمن تجلی ندارد، بلکه از همه مهم‌تر و سنگین‌تر، نترسیدن از سرزنش دیگران می‌باشد! «وَلَا يَخَافُونَ لَوْمَةَ لَائِمٍ».

می‌خواهد مؤمن باشد، اما از سرزنش دیگران می‌ترسد - می‌خواهد نماز اول وقت بخواند، از سرزش دیگران می‌ترسد - می‌خواهد تقوا و احکام را در هر امری رعایت کند، می‌ترسد به او امّل و مرتجع بگویند - می‌خواهد پوشش و آرایش خود را طبق حکم خدا رعایت نماید، می‌ترسد او را مسخره کنند - می‌خواهد انقلابی و مجاهد باشد، می‌ترسد او را طرد کنند و از او فاصله بگیرند و ...! آیا چنین افرادی که به جای خدا، از بندگان خدا می‌ترسند، می‌تواند از شیعیان، یاران و محبان باشند؟!

این گروه ترسو، همان‌هایی هستند که در توصیف‌شان فرمود: «يَخْشَوْنَ النَّاسَ كَخَشْيَةِ اللَّهِ أَوْ أَشَدَّ خَشْيَةً - از مردم می‌ترسند، همانند ترسیدن از خدا یا حتی شدیدتر» (النساء، 77) - اما در بارۀ مؤمنان فرمود: «يَخَافُونَ رَبَّهُمْ مِنْ فَوْقِهِمْ وَيَفْعَلُونَ مَا يُؤْمَرُونَ - آنها از (مخالفت) پروردگارشان كه حاكم بر آنهاست می‏ترسند، و آنچه را امر شده‌اند (مأموریت دارند) انجام می‏دهند.‌» (النّحل، 50)

بصیرت

محبّت به خداوند متعال، پیامبر اعظم و اهل عصمت علیهم السلام، نه از سنخ شعر و شاعری است و نه از سنخ قصه‌های تخیلی در فیلم‌ها و سریال‌ها؛ بلکه یک رویکرد و حالت قلبی (روحی و جانی) می‌باشد.

امام زمان، حضرت امام مهدی علیه السلام، نسبت به تمامی بندگان خدا، از جمله مسلمانان و شیعیان محبّت دارند، اما توجه و عنایت خاص ایشان و محبّت بیشتر ایشان، به یاران و نصرت دهندگان می‌باشد و اینان کسانی هستند که در هر امری، به ویژه نسبت به دین خدا، حجّت خدا، صراط مستقیم، فتنه‌های و حیله‌های دشمنان و تکالیف خود، «بصیرت» دارند؛ یعنی سطحی‌نگر و ساده‌اندیش نیستند. به پیامبرش صلوات الله علیه و آله فرمود:

«قُلْ هَذِهِ سَبِيلِي أَدْعُو إِلَى اللَّهِ عَلَى بَصِيرَةٍ أَنَا وَمَنِ اتَّبَعَنِي وَسُبْحَانَ اللَّهِ وَمَا أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ» (یوسف علیه السلام، 108)

- بگو اين راه من است كه من و پيروانم با بصيرت [آگاهی و ژرف اندیشیِ] كامل همه مردم را به سوی خدا دعوت می‏كنيم، منزه است خدا، و من از مشركان نيستم.

سیاست

بسیاری از مسلمانان، نه تنها از عوام نادان و بی‌توجه می‌باشند، بلکه بسیار خودبین، منزوی و بی‌تفاوت می‌باشند.

اگر چه نماز ستون دین و شناسنامۀ مسلمانی است و روزۀ ماه مبارک رمضان، عبادتی واجب و عظیم الشأن می‌باشد، اما اینها گمان دارند که اگر به عبادات شخصی برسند و برخی از احکام شخصی را رعایت کنند، دیگر خیلی مؤمن، متقی و مرضی شده‌اند و عاقبت به خیر می‌شوند! اینها همان ساده لوحانی هستند که از روی بی‌بصیرتی، بی‌غیرتی و تنبلی، همیشه شعار «جدایی دین از سیاست» را سرمی دهند؛ البته این گروه، فقط خود را فریب می‌دهند، چرا که هیچ کس را گریزی از سیاست نیست؛ چرا که بی‌تفاوتی، بی‌غیرتی و کنار کشیدن نیز خودش نوعی سیاست می‌باشد.

در کربلا، یک عدۀ اندکی، سیاست پیروی و حمایت از امام زمان‌شان را اتخاذ نمودند - یک عدۀ کثیری، سیاست مخالفت، دشمنی و جنگ با امام را پیشه نمودند - و یک عدۀ بیشتری، گفتند: «با هیچ کدام کاری نداریم، به زندگی آرام خود ادامه می‌دهیم تا ببینیم سرانجام چه می‌شود!» خب این هم یک سیاست است، که البته گرفتار حملۀ یزیدیان به مکه و مدینه، قتل عام مردان، تجاوز به دختران زنان و غارت اموال شدند!

●- اساس اسلام، مبتنی بر امر ولایت و «تولی و تبری» است که مستلزم دوست‌شناسی و دشمن‌شناسی می‌باشد؛ آن هم نه فقط شناخت ظاهری و نظری، بلکه شناختی که سبب پیوستن و یاری دوست و دوری گزیدن و رویارویی با دشمن گردد. چنان که در تمام زیارت عاشورا و سایر زیارات، ادعا می‌نماییم که ما چنین هستیم.

«سیاست»، یعنی: «هدفگذاری کوتاه مدت و بلند مدت، برنامه‌ریزی و اقدام، جهت تحقق اهداف»؛ و ظهور امام زمان علیه السلام، آغاز یک قیام جهانی، علیه نظامات سلطۀ استکباری و برای استقرار حکومت عدل جهانی، در سرتاسر گیتی می‌باشد؛ یعنی یک امر کاملاً سیاسی.

بنابراین، نظر لطف و محبّت بیشتر ایشان، متوجه آن دسته از شیعیانی می‌باشد که از آگاهی، بصیرت، نگاه و دغدغۀ بیشتر سیاسی برخوردارند، علیه ظلم و نظامات سلطه قیام و مقاومت می‌کنند، دوستان و دشمنان آشکار و پنهان را می‌شناسند؛ به تحولات سیاسی توجه دارند؛ با بصیرت و قوای کامل و از هر جهت، به کمک دوستان می‌شتابند و از دشمنان دوری می‌جویند و در رویارویی با آنها، مقاومت نمایند.

و البته ویژگی‌های دیگری نیز در آیات قرآن مجید و احادیث بیان شده است که باید مورد مطالعه و توجه قرار گیرد.

مشارکت و هم‌افزایی - لطفاً این پرسش و پاسخ را در راستای «جهاد تبیین»، برای دوستان به اشتراک بگذارید؛ متشکر.