رونالدو در تهران ؛ ندید بَدیدی در استقبال یا طبیعی و همه‌جایی؟!/ خاطره‌ای از سفر سال 51 پله به تهران

صد آنلاین | این آرزو که کاش ما ایرانیان کمی منظم‌تر باشیم و از شلختگی و بی نظمی در همه امور من جمله استقبال بکاهیم نه نکوهیده که نکوست ولی برخی انتقادها وارد نیست.  یادمان باشد جماعت دنبال اتوبوس «رونالدو»‌یی دویدند که صفحه او 600 میلیون دنبال‌کننده دارد! شوخی نیست: 600 میلیون! وقتی در فضای مجازی آن قدر دنبال‌کننده دارد در عرصه واقعی هم اگریک ده هزارم آن واقعا دنبال کنند و بدوند چه عجب؟  تازه یک ده هزارم می‌شود 60 هزار نفر و 60 هزار نفر نبودند که! پس بگو یک صدهزارم. درباره اهدای قالیچه هم پرویز خسروانی در سال 51 همین هدیه را به پله داد و تازه نابغه برزیلی جمله طعنه آمیزی گفت!

کد خبر: ۴۰۵۲۳

تاریخ: ۲۷ شهريور ۱۴۰۲ - ۱۷:۴۳

به گزارش صد آنلاین ،  هر چند شور و شوق فراوان در استقبال از کریستیانو رونالدو فوق ستارۀ فوتبال جهان که به عنوان بازیکن تیم النصر عربستان سعودی به تهران آمده مورد توجه رسانه‌های دنیا قرار گرفته اما برخی در داخل و در فضای مجازی یا شبکه‌های اجتماعی آن را به ذوق زدگی تعبیر و مایۀ شرم‌ساری دانسته‌ و بعضی حتی از لفظ «ندید بدید» استفاده کرده‌اند.

البته این آرزو که کاش ما ایرانیان کمی منظم‌تر باشیم و از شلختگی و بی نظمی در همه امور من جمله استقبال بکاهیم نه نکوهیده که نکوست ولی برخی انتقادها وارد نیست.

یادمان باشد جماعت دنبال اتوبوس «رونالدو»‌یی دویدند که صفحه او 600 میلیون دنبال‌کننده دارد! شوخی نیست: 600 میلیون! وقتی در فضای مجازی آن قدر دنبال‌کننده دارد در عرصه واقعی هم اگریک ده هزارم آن واقعا دنبال کنند و بدوند چه عجب؟  تازه یک ده هزارم می‌شود 60 هزار نفر و 60 هزار نفر نبودند که! پس بگو یک صدهزارم.

نکته دیگر این که اگر ما شلخته و ذوق‌زده و اصطلاحا ندید بَدیدیم پس چرا در چین و ژاپن هم اتفاقات مشابه رخ می‌دهد؟ تازه ارتباط ما با دنیا در وضعیت تحریم محدودتر است و طبیعی است که تا دریچه‌ای باز می شود استقبال کنند.

انتقاد دیگر به مدیر عامل باشگاه پرسپولیس است که خود او نباید هدیه می‌داد چون شأن مدیر عامل بالاتر است. این هم وارد نیست. چون اولا رونالدو یک بازیکن عادی نیست و بدون او که استقبالی چنین از النصر ضرورت نداشت و اگر این اتفاق در 27 شهریور 1402 خورشیدی رخ داده می‌توان 51 سال به عقب بازگشت. زمانی که اکثر قریب به اتفاق استقبال‌کنندگان کنونی به دنیا نیامده بودند.

در آن زمان «پله» فوق ستارۀ برزیلی به تهران آمد. او میهمان باشگاه تاج بود و تیمسار خسروانی مالک باشگاه یک تخته قالیچه نفیس به او اهدا کرد. تیم سانتوس در جریان یک تور آسیاگردی به تهران آمده بود و قرار بود با تاج (استقلال) بازی کند اما چون 7 بازیکن تاج (استقلال) عضو تیم ملی و درگیر جام ملت های آسیا بودند منتخبی از بازیکنان تاج و پاس در مقابل سانتوس و یاران پله قرار گرفتند.

نتیجه قابل حدس است و امیدواریم در بازی فردای النصر و پرسپولیس تکرار نشود! هر چند که حالا فاصله ها کمتر است. سانتوس در حالی 5 بر یک منتخب تاج و پاس را برد که داور (عبدالرضا موزون) 4 گل پله را مردود اعلام کرد وگرنه در واقع 9 بر یک برده بودند!

تک گل ما را پرویز میرزاحسن به ثمر رساند و دروازه بان هم کیوان نیک‌نفس بود که متأسفانه چندی پیش در همه‌گیری بعد از کرونا بیمار شد و در پی ابتلا به کووید درگذشت. این اشاره هم خالی از لطف نیست که وقتی پرویز خسروانی به پله قالیچه اهدا کرد او گفت چرا به من هدیه می‌دهید؟ به داورتان بدهید که چهار گل را قبول نکرد!

البته تور آسیاگردی هم بود و مردم هم آن قدر استقبال کرده بودند که پله بیش از آن گله نکرد و بعد از بازی هم در کلوپ تنیس (‌همین باشگاه تنیس فعلی رو به روی خیابان میرداماد) جشن گرفتند و بعد همدر هتل شرایتون به آواز خانم خوانندۀ ایرانی گوش سپردند.

با این اوصاف می‌توان گفت این نوع استقبال و اهدا سابقه دارد مضافا به این که در زمان پله جمعیت ایران کمتر از 33 میلیون و حالا بالای 85 میلیون است و رسانه‌های اجتماعی فضا را کاملا تغیر داده اند و دنیایی دیگر است. یادمان باشد 21 سال پیش در تهران از «هابرماس» فیلسوف چنان استقبالی شد که روزنامه‌نگار مشهور ایرانی سرمقاله‌ای نوشت با عنوان «فیلسوف‌ها شومن می‌شوند» و همین عنوان را هم بر کتاب خود نهاد.

در واقع شگفتی از این بود که چگونه از یک فیلسوف مثل یک شومن یا بازیگر یا بازیکن استقبال می‌شود. این که دیگر خود فوق ستاره فوتبال است و فیلسوف نیست. یعنی رونالدو خیلی هم ذوق نکند و بداند خارجی مشهور بیاید همین وضع است حتی اگر فیلسوف باشد که قاعدتا عامه با او آشنا نیستند چه رسد به بازیکنی در حد کریس رونالدو!

جدای اینها به لحاظ شخصیتی هم خون‌گرم است (بر خلاف همتای نابغه و اعجوبۀ آرژانتینی) و شاید همین ویژگی در محبوبیت فوق‌العاده او بی تأثیر نبوده باشد. پس زیاد سخت نگیریم و همان گونه که از پله 51 سال قبل گفتیم خدا به همه ما عمر دهد تا 51 سال بعد این خاطره را برای فرزندان و نوادگان‌مان تعریف کنیم!