سکوت دستگاه های نظارتی در برابر تخلفات واگذاری مجموعه فرهنگی دزاشیب شهرداری منطقه یک به یک مداح

شهرداری تهران به جای فشار علیه خانه اندیشمندان مجموعه ورزشی شهدای دزاشیب را پس از 11 سال از یک عده خاص تخلیه کند

صد آنلاین | مجموعه فرهنگی ورزشی دزاشیب که از سال ٩٣ فعالیت خود را در فضایی به وسعت بیش از ٧۰۰۰ متر مربع آغاز نموده است از همان ابتدا با یک توصیه به یکی از مداحان مشهور تهران سپرده شد.

کد خبر: ۱۷۰۸۸۴

تاریخ: ۱۸ خرداد ۱۴۰۴ - ۱۲:۳۵

به گزارش خبرنگار صد آنلاین، مجموعه فرهنگی ورزشی دزاشیب که از سال ٩٣ فعالیت خود را در فضایی به وسعت بیش از ٧۰۰۰ متر مربع آغاز نموده است از همان ابتدا با یک توصیه به یکی از مداحان مشهور تهران سپرده شد.

در سال های گذشته حتی حکم تخلیه این مجموعه توسط دادگاه و ابلاغ فراجا هم صادر شد اما توصیه ها و ممانعت ها مانع این کار شد.

این مجموعه به شرکت هاتف سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران در همان ابتدا سپرده شد و آن شرکت بلافاصله آن را به یک مداح اجاره داد .

اجاره ای که از پرداخت آن اطلاعاتی موجود نیست و سوال مهم این است که بر اساس نظر کارشناس رسمی دادگستری نرخ گذاری ها انجام شده یا خیر ؟ واگذاری براساس مناقصه انجام شده یا خیر و سوالات متعدد دیگر....

روایت سایت عصر ایران از ماجرای خانه اندیشمندان

درست است که شهرداری تهران نهادی زیر نظر دولت نیست اما بی‌نیاز از دولت هم نیست و رییس جمهوری و معاون اول و وزیر کشور هنوز می‌توانند اقدام کنند و دست‌کم از پی گیری تخلیه خانه اندیشمندان اعلام انزجار کنند.

خبر تلخ این است: شهرداریِ زاکانی در حال تخلیۀ خانۀ اندیشمندان علوم انسانی است. این در حالی است که شهردار اصول‌گرا که قرار بود چهار سال شهردار باشدحالا به لطف تمدید کار شورا می تواند در وقت اضافه هم شهردار باشد و به رییس جمهور پزشکیان قول داده بود از شکایت و پی‌گیری صرف نظر می‌کند.

بر دستگاه قضایی نمی‌توان خرده گرفت چون با مدارک مالکیتی سر و کار دارد ولی شهرداری تهران می‌توانست پی‌گیری نکند و کرده است.

این که معاونت شهرداری پی گیر تخلیه جایی باشد که خدمات فرهنگی ارایه می‌دهد عجیب است چون شهرداری برای خود شأن فرهنگی و اندیشه‌ورزانه هم قایل است و مثلا کلی خرج کرده‌اند و خانۀ روزنامه‌نگاران شهر درست کرده‌اند و اصرار دارند فرهنگ‌دوست‌اند.

واقعا فرق می‌کند کی شهردار باشد. غلامحسین کرباسچی باشد روزنامۀ همشهری را راه می‌اندازد و فرهنگ‌سرا می‌سازد، محمد باقر قالیباف هم باشد سینما آزادیِ آتش‌گرفته را احیا می‌کند در حالی که برخی پیشنهاد کرده بودند از فرصت استفاده کند و پاساژ یا پارکینگ طبقاتی بسازند و نیز باغ کتاب که جای فوق العاده‌ای است و زاکانی باشد خانۀ اندیشمندان را از صاحبان معنوی آن پس می‌گیرد!

پارسال این موقع او می‌خواست نگذارد مسعود پزشکیان رییس جمهور شود و  خودش رییس جمهور شود و وعدۀ تحویل گوشت گرم درِ خانه‌ها را می‌داد و در آن چند روز سازمان میادین به شکل بی‌سابقه ای گوشت عرضه می‌کرد و لابد فردا در روزنامۀ دیواری‌یی که به عنوان روزنامۀ شهرداری منتشر می‌کند و یا از تلویزیونی که راه انداخته می‌خواهد با افتخار این خبر را اعلام کند که فاتح خانۀ اندیشمندان شده است!

خدا را چه دیدید؟ شاید هم می‌خواهد از کارهای جانبی خلاص شود تا به وظایف اصلی شهرداری برسدکه پاکیزه سازی و حمل‌و‌نقل است تا سر و کار الهۀ جوان با شیطان مسافرکش نما نیفتد و بتوان برای جا به جایی از وسایط ثبت شده استفاده کرد.

همان گونه که برنامۀ هویت زشت‌ترین اتفاق دوران  صدا و سیما بود، همان طور که اخراج استادان بدترین اتفاق در دولت مرحوم رییسی بود که کسی گردن نمی‌گرفت، اگر هم خانۀ اندیشمندان را از صاحبان معنوی آن بگیرند زشت‌ترین اتفاق دوران شهرداری زاکانی هم ثبت خواهد شد چون اهل فرهنگ و هنر و اندیشه مظلومانه در حال تولید فرهنگی‌اند و به جایی برای اجتماع و سخن گفتن و شنفتن نیاز دارند.

درست است که شهرداری تهران نهادی زیر نظر دولت نیست اما بی‌نیاز از دولت هم نیست و رییس جمهوری و معاون اول و وزیر کشور هنوز می‌توانند اقدام کنند و دست کم از این کار اعلام انزجار کنند. این همه تأکید می‌کنند، یک بار هم اعلام انزجار کنند.

یازدهم اردیبهشت امسال بود که رییس جمهور برای شهردار نوشت: "جناب آقای زاکانی، برای استفادۀ عزیزان نخبه از آن مجموعه دستور فرمایید مشکل را حل کنند. آنها می توانند تدثیر بسیار مهمی در جامعه داشته باشند."

گویا زاکانی هم شفاها قول مساعد داده بود ولی تنها دو هفته بعد با پی گیری شهرداری اجراییه رسمی صادر شده است.

با این همه  نباید ناامید بود. اگر خانه اندیشمندان را پس از تخلیه تخریب نکنند می‌توان یک سال صبر کرد تا سال دیگر تهران شهرداری دیگر را به خود ببیند که این مرکز را به طریقی که می‌داند احیا کند. در حالی که اگر درختان پارک قیطریه را بریده بود نمی شد با آن سن و سال دوباره کاشت.