احکام شیر دادن در اسلام/ از طهارت تا محدودیت‌های ازدواج

شیر دادن به نوزاد نه تنها به طهارت ظاهری (رعایت بهداشت) نیاز دارد، بلکه طهارت باطنی (وضو و غسل) نیز در تربیت و سلامت روحی کودک نقش اساسی دارد. در این مقاله، به بررسی آداب شیر دادن، تأثیرات آن بر محرمیت‌ها و محدودیت‌های موجود در این زمینه پرداخته‌ایم.

کد خبر: ۱۴۱۲۵۳

تاریخ: ۰۴ بهمن ۱۴۰۳ - ۲۲:۳۶

به گزارش صدآنلاین، شیر دادن برای کودک از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است و از این رو بهتر است مادر خود این کار را انجام دهد. در اسلام توصیه شده است که مادر برای شیر دادن از شوهر خود مزد نگیرد و در صورت تمایل به دریافت دستمزد، شوهر می‌تواند بچه را به دایه بسپارد. این اقدام نه تنها برای کودک مفید است، بلکه در برخی شرایط ممکن است از نظر شرعی به نفع خانواده نیز باشد.

احکام شیر دادن و محرمیت‌های ناشی از آن

شیر دادن به نوزاد می‌تواند موجب ایجاد محرمیت میان کودک و زن شیرده گردد، مشروط بر اینکه چندین شرط رعایت شود. در صورتی که کودک شیر زن زنده را از پستان وی مصرف کند و شیر حلال باشد، رابطه محرمیت میان آن زن و کودک ایجاد می‌شود. نکته مهم این است که شیر دادن باید به‌طور مستقیم از پستان زن باشد، و اگر شیر به کودک ریخته شود یا با مواد دیگر مخلوط گردد، محرمیت ایجاد نخواهد شد.

محرمیت در اثر شیر دادن

در صورتی که کودک شیر زن را مصرف کند، محرمیت‌های مختلفی ایجاد می‌شود. این محرمیت شامل مواردی چون مادر و پدر رضاعی کودک، پدر و مادر زن شیرده، و حتی خواهر و برادر زن از جمله دیگر خویشاوندان او را دربر می‌گیرد. همچنین، کودکی که از شیر زنی تغذیه کرده است، به‌طور طبیعی به کسانی که به‌عنوان محرم از این روابط به شمار می‌آیند، حرام می‌شود.

محدودیت‌های مرتبط با شیر دادن و محرمیت‌ها

در برخی موارد، شیر دادن موجب ایجاد محدودیت‌هایی برای زن و شوهر می‌شود. به‌عنوان مثال، اگر زنی مادر رضاعی شود، شوهر او نمی‌تواند با دختران این زن ازدواج کند، حتی اگر این دختران رضاعی باشند. همینطور، اگر زنی کودک دیگری را شیر دهد، خانواده شوهر او نمی‌توانند با خواهران یا برادران آن بچه ازدواج کنند.

شیر دادن در حالت جنابت

گرچه هیچ روایتی شیر دادن در حالت جنابت را منع نکرده است، ولی بهتر است مادر از انجام این کار در چنین وضعیتی خودداری کند تا از نظر روحی و جسمی کودک تأثیر منفی نداشته باشد.

شیر دادن تنها یک عمل فیزیکی نیست؛ بلکه در پس آن احکام و آداب شرعی نهفته است که باید در نظر گرفته شوند. این موضوع نه‌تنها بر سلامت جسمی کودک اثر می‌گذارد، بلکه در زمینه تربیت روحی و محرمیت‌های خانوادگی نیز اهمیت ویژه‌ای دارد. رعایت شرایط مناسب در این زمینه به حفظ روابط خانوادگی و احکام دینی کمک می‌کند.