همه‌چیز درباره صیغه موقت + احکام

صیغه موقت یا متعه یکی از انواع ازدواج در مذهب شیعه است که برای مدت معین و با مهریه مشخص بین زن و مرد صورت می‌گیرد. در این نوع ازدواج، رابطه زوجیت با پایان مدت تعیین‌شده خودبه‌خود منقضی می‌شود. در حالی که در برخی از جوامع اسلامی به ویژه اهل سنت، ازدواج موقت حرام اعلام شده است، شیعیان آن را مشروع می‌دانند و بر اساس آیه ۲۴ سوره نساء آن را تایید می‌کنند.

کد خبر: ۱۴۰۳۴۶

تاریخ: ۳۰ دی ۱۴۰۳ - ۲۰:۱۵

به گزارش صدآنلاین، یکی از ویژگی‌های اصلی ازدواج موقت، تعیین مدت زمان آن است که می‌تواند از چند ساعت تا مدت زمانی طولانی‌تر باشد. با پایان این مدت، رابطه زوجیت به طور خودکار تمام می‌شود، بدون نیاز به طلاق. این مدت زمانی هیچ حداقل یا حداکثری ندارد، اما برخی معتقدند که اگر مدت زمان ازدواج موقت از طول عمر معمول انسان بیشتر باشد، آن ازدواج به ازدواج دائم تبدیل خواهد شد.

مهریه و انقضای عقد

در ازدواج موقت، همانند ازدواج دائم، تعیین مهریه ضروری است. در صورتی که مهریه تعیین نشود، عقد باطل خواهد بود. همچنین، در ازدواج موقت نیازی به طلاق نیست، زیرا عقد به پایان مدت زمان تعیین‌شده یا بذل مدت از سوی مرد منقضی می‌شود.

ارث و مسایل مرتبط

در مورد ارث در ازدواج موقت، فقها نظرات متفاوتی دارند. برخی معتقدند زن و مرد در این نوع ازدواج از یکدیگر ارث نمی‌برند، مگر اینکه در هنگام عقد شرط توارث کنند. در حالی که برخی دیگر معتقدند که زن و مرد می‌توانند از یکدیگر ارث ببرند، به‌ویژه در صورت توافق ضمن عقد.

مسائل دیگر

در ازدواج موقت، زن نمی‌تواند با غیرمسلمان یا کسانی که از مذهب شیعه تبعیت نمی‌کنند ازدواج کند، اما مرد می‌تواند با زنان اهل کتاب ازدواج موقت انجام دهد. همچنین، تعداد ازدواج موقت برای مرد هیچ محدودیتی ندارد، در حالی که زن نمی‌تواند هم‌زمان با بیش از یک مرد ازدواج موقت داشته باشد.

عده در ازدواج موقت

پس از پایان ازدواج موقت، زن باید مدت عده را رعایت کند که معمولاً دو بار پاک شدن از قاعدگی است. در صورتی که شوهر در زمان ازدواج موقت بمیرد، مدت عده چهار ماه و ده روز خواهد بود.

اجازه پدر در ازدواج موقت

در ازدواج موقت، دختر بالغ و رشید نیازی به اجازه پدر ندارند، اما در برخی موارد اختلاف نظر وجود دارد که آیا پدر باید در این نوع ازدواج دخالت کند یا خیر.

این نوع ازدواج به‌ویژه در ایران با توجه به فقه امامیه به رسمیت شناخته می‌شود، در حالی که در بسیاری از کشورهای اسلامی و غربی، چنین نهادی وجود ندارد.